Hij zei: Een vondeling wordt als vrij beschouwd en moet in onderhoud voorzien worden uit de schatkist (bayt al-mal) wanneer die gevonden wordt zonder bron voor onderhoud; en de wala[1] van de vondeling behoort aan alle Moslims in het algemeen toe.

De vinder, indien onbetrouwbaar, wordt van het reizen met de vondeling weerhouden.

Wanneer een Moslim en een niet-Moslim beide claimen gerelateerd te zijn aan de vondeling, dan wordt de vondeling aan de gelaatkundige gepresenteerd en vervolgens toegeschreven aan welke van de twee ze hem naar verwijzen.[2] Allah weet het beter.

[2] Al-Shafiʿi heeft ook deze zienswijze. Dit geval heeft betrekking op wanneer elk van hen geen bewijs kan leveren of wanneer beide even sterke bewijs hebben. Volgens de rationalisten is er geen behoefte aan een gelaatkundige, de vondeling wordt simpelweg aan hen beide toegeschreven. (Al-Mughni, deel 6, pag. 125)

Hij zei: Openbare verkondiging moet voor één jaar verricht worden <op de marktplaats> en bij de poorten van de moskeeën wanneer een loeqata gevonden wordt. Wanneer de eigenaar zich toont dan wordt het aan hem of haar teruggegeven; en anders mag het als onderdeel van het bezit van de vinder beschouwd worden.[1] De vinder moet de draad waarmee het gebonden is houden, alsook de houder, moet de inhoud tellen en de beschrijvingen onthouden. Het moet teruggegeven worden aan de eigenaar zonder dat bewijs vereist is[2] wanneer hij of zij zich toont en het (precies) beschrijft, of de gelijkenis indien het al opgebruikt is. Gedurende het overlijden van de vinder wordt de erfgenaam verantwoordelijk ervoor. Indien de eigenaar (van een verloren artikel) iets naast zich neerlegt specifiek voor de vinder, dan wordt degene die het vind toegeschreven aan de beloning wanneer het verloren artikel opgepikt wordt nadat men achter de beloning gekomen is. Het is ongepast om het te accepteren wanneer het verloren artikel teruggebracht wordt omwille van de beloning wanneer het verloren artikel opgepikt is voordat men achter de beloning gekomen is. Wanneer de vinder mentaal gebrekkig is of een kind is, dan maakt de wettige voogd een publiekelijke verkondiging voor een jaar namens hen. Wanneer een heel jaar voorbij gaat (zonder dat iemand er aanspraak op maakt) dan wordt het als onderdeel van het bezit van de vinder beschouwd. Wanneer een verloren schaap in een grote stad of een gevaarlijk gebied gevonden wordt, dan is het een loeqata.[3]

Niemand moet zich bemoeien met een (verloren) kameel en ook iedere dier die in staat is zichzelf te verdedigen.[4] Allah weet het beter.

[2] Malik heeft ook deze zienswijze. Volgens abu Hanifah en al-Shafiʿi is bewijs ook vereist. (Al-Mughni, deel 6, pag. 84)

[3] Dit is volgens één overlevering van ibn Hanbal en wat volgens ibn Qudamah de authentieke zienswijze van de school is. Een andere overlevering van ibn Hanbal toont aan dat eigendomsrecht van zo’n schaap niet verkregen kan worden door de vinder. (Al-Mughni, deel 6, pag. 103-104)

[4] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens Malik is publiekelijke verkondiging vereist wanneer een verloren kameel in een stad gevonden wordt, maar wanneer hij in de woestijn gezien wordt dan moet er niet mee bemoeit worden. Abu Hanifah heeft de zienswijze dat het toegestaan is om een verloren kameel op te pikken, omdat het als loeqata beschouwd wordt net als een schaap. (Al-Mughni, deel 6, pag. 107)

Alles gemeten of gewogen; indien het aangeboden wordt als een geschenk of sadaqah (liefdadigheid) is niet bindend totdat het ontvangen wordt.[1] Anderszins is het bindend zelfs wanneer het niet ontvangen is, met als gegeven dat de aanbieding geaccepteerd wordt (door de begunstigde), zoals het geval is bij het houden van een verkoop.[2] De vader neemt de gift namens zijn (minderjarige) kind in ontvangst, of de aanbevolen voogd neemt het in ontvangst na het overlijden van de vader, of de rechter of een gemachtigde vertegenwoordiger van de rechter.

Een ouder die de voorkeur geeft aan een kind boven een andere in termen van giften, is verplicht om het terug te nemen in overeenstemming met de instructie van de Profeet صلى لله عليه و سلم.[3] Indien het niet teruggenomen wordt voor het overlijden van de ouder dan wordt de ontvanger van de gift eraan toegeschreven, met als gegeven dat het gedoneerd wordt in een staat van (goede) gezondheid.[4] Het is voor de donor (van een gift) niet toegestaan om het in te trekken, of voor een persoon die een cadeau maakt om het cadeau in te trekken, zelfs wanneer er geen (materiële) teruggave voor is.[5] Wanneer een persoon zegt: ‘Mijn huis is van jou voor mijn hele leven’, of ‘het is van jou om het voor je hele leven te houden’, de geadresseerde en daarna zijn erfgenamen, worden dan eraan toegeschreven. Wanneer er gezegd wordt: ‘Het is van jou om erin te leven voor je hele leven’, mag de geadresseerde wanneer maar gewenst wordt voordeel ervan nemen, omdat de aanbieding om in het huis te verblijven niet hetzelfde is als de aanbieding voor umra en ruqba.[6] Allah weet het beter.

[2] Ook Malik heeft deze zienswijze. Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal, wat ook de zienswijze is van de rationalisten en al-Shafiʿi; is de gift in niets bindend totdat het ontvangen wordt. (Al-Mughni, deel 6, pag. 44)

[3] Dit verwijst naar de hadith van al-Nuʿman bin Bashir, overgeleverd door al-Bukhari. (Al-Mughni, deel 6, pag. 52. Al-Bukhari, Kitab Hibah, bab no. 12, bab no. 13)

[4] Dit is volgens één overlevering van ibn Hanbal. Volgens een andere overlevering van hem, mogen de rest van de erfgenamen het overtollige van de gift terugvragen. Deze laatste zienswijze wordt aangehangen door ibn Battah al-ʿUkbari en abu Hafs al-ʿUkbari. (Al-Mughni, deel 6, pag. 60)

[5] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens de rationalisten, wanneer de gift aan een niet-verwante gegeven wordt, dan mag het ingetrokken worden met als gegeven dat er geen materiële teruggave voor is. Wanneer het aan een verwante gegeven wordt, dan mag het niet ingetrokken worden. (Al-Mughni, deel 6, pag. 65)

[6] Al-Umra is een archaïsche vorm van levenslange donatie. Al-Ruqba is een andere archaïsche vorm van donatie met de overeenkomst dat het te doneren object het bezit wordt van de overlevende groep (ruqba) tussen de donor en de ontvanger. Volgens de meeste geleerden zijn deze twee vormen van donatie geldig. Volgens andere zijn ze ongeldig. (Al-Mughni, deel 6, pag. 68-70. Al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 6, pag. 302-303) Het is vermeldenswaardig dat er twee tegengestelde zienswijzen zijn over het aanbod om het gehele leven in een huis te verblijven. 1.) Volgens de meeste geleerden, met inbegrip van al-Shafiʿi en de rationalisten, wordt zo’n aanbod niet beschouwd als hetzelfde als umra en ruqba. 2.) Volgens een andere zienswijze wordt het hetzelfde behandeld als umra. (Al-Mughni, deel 6, pag. 71)

Hij zei: Eenieder die in een (normale) staat van mentale en fysieke gezondheid verkeert, doneert (een object van) waqf aan bepaalde mensen, hun kinderen en hun laatste nageslacht en uiteindelijk aan de behoeftige personen; van nu af aan houdt het bezitten van het object aan waqf[1] op. Het is niet toegestaan voor welk deel dan ook van het vruchtgebruik[2] naar de donor te laten gaan, tenzij een overeenkomst gemaakt is om (wat geld) ervan uit te geven in welk geval de donor precies krijgt wat overeengekomen[3] is en de rest gaat naar de begunstigden, gelijkmatig verdeeld onder de mannelijke kinderen en hun dochters, tenzij de donor de voorkeur geeft aan bepaalde van hen (boven de anderen).[4] Indien niemand van de begunstigden levend is, dan gaat (het vruchtgebruik van de) waqf naar de behoeftige. Volgens één van de twee overleveringen; wanneer de behoeftige niet de laatste begunstigden zijn gemaakt en er niemand overblijft onder de feitelijke begunstigden, dan gaat het vruchtgebruik van de waqf naar de erfgenamen van de donor. Volgens de andere overlevering[5] wordt de dichtstbijzijnde agnate[6] erfgenaam (ʿasabah) van de donor de begunstigde. Wanneer een object van waqf gedoneerd wordt op het sterfbed van de persoon, of wanneer de persoon zegt: ‘Het is een waqf na mijn dood’ zonder aan te bevelen dat het uit eenderde (van het bezit) genomen wordt, dan mag slechts eenderde aan waqf gedoneerd worden, tenzij anders goed gevonden wordt door de erfgenamen. Indien het ongebruikt raakt en er niets wordt voortgebracht, dan wordt het object van waqf verkocht en het geld dat gebruikt is voor de aankoop van wat in staat is (vruchtgebruik) voort te brengen gaat naar de begunstigde en dit wordt tot waqf gemaakt in de plaats van de vorige. Hetzelfde is het geval met een paard dat als waqf gedoneerd wordt, indien het niet meer gebruikt kan worden voor militaire doeleinden. Het geld wordt dan gebruikt om te kopen wat nuttig is voor de jihad.

Zakah is verplicht voor waqf begunstigden die vijf wusuqs (aan grond productie) verkrijgen, maar niet voor de behoeftige begunstigden. Het is niet toegestaan om iets te doneren dat alleen gebruikt kan worden door het te consumeren zoals goud, zilver,[7] voedselwaren en dranken. Al het andere is acceptabel voor donatie als waqf.[8] Ook is het toegestaan om een gezamenlijk bezit als waqf te doneren.[9] Indien de waqf begunstigde niet bekend wordt gemaakt of wanneer de waqf niet voor een liefdadigheidsdoeleinde is, dan is het ongeldig.

[2] Vruchtgebruik is het zakelijk recht om een goed te gebruiken en de vruchten daarvan te trekken, alsof men zelf eigenaar was. (Van Dale Groot Woordenboek)

[3] Dit is ook de zienswijze van ibn abi Layla en abu Yusuf. Volgens Malik, al-Shafiʿi en al-Shaybani is de waqf in dit geval ongeldig. (Al-Mughni, deel 6, pag. 8)

[4] (D) Malik en al-Shaybani hebben ook deze zienswijze. Volgens abu Bakr, wat ook de zienswijze van al-Shafiʿi, abu Yusuf en ibn Hamid is, worden de vrouwelijke kinderen er ook bij inbegrepen. (Tabaqat, deel 2, pag. 97-98. Al-Mughni, deel 6, pag. 16)

[5] Deze zienswijze is volgens ibn Qudamah niet sterk. Het meest gewenst is volgens hem dat de behoeftige personen de begunstigden worden in zo’n geval. (Al-Sijistani, Masa-il, pag. 221) Volgens al-Shafiʿi gaat het naar de dichtstbijzijnde personen van de donor, gelijkmatig verdeeld over de mannen en vrouwen. (Al-Mughni, deel 6, pag. 23)

[6] Agnaat is de bloedverwant van vaderszijde. (Van Dale Groot Woordenboek)

[7] Ibn Qudamah wijst erop dat met goud en zilver hier dinars en dirhams bedoelt worden. (Al-Mughni, deel 6, pag. 34)

[8] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Malik heeft twee tegengestelde zienswijzen met betrekking tot paarden en wapens die als waqf gedoneerd worden. Abu Yusuf staat geen donaties als waqf toe in het geval van dieren, slaven, paarden, commerciële goederen, wapens enzovoorts. (Al-Mughni, deel 6, pag. 36)

[9] Malik, al-Shafiʿi en abu Yusuf hebben ook deze zienswijze. Volgens al-Shaybani is het niet toegestaan. (Al-Mughni, deel 6, pag. 36-37)

Hij zei: Wie een stuk grond bewerkt die niet bezit wordt door iemand, die wordt eraan toegeschreven, tenzij het een stuk grond is met zout (of water) of wat de Moslims van voordeel kan zijn, in welk geval het niet uitsluitend bezit kan worden. Om de grond te bewerken moet er een muur omheen gebouwd worden of een put erin gegraven worden die een gebied reserveert van vijfentwintig dhiraʿ[1] eromheen. Degene die als eerst een oude put ontdekt, mag een gebied van vijftig[2] dhiraʿ ervan reserveren. Het deel waartoe toegang verboden is (harim) ongeacht of er iets verbouwd wordt, of dat de persoon de eerste is die zo’n stuk grond bewerkt, met of zonder de toestemming van de Imam.[3] Allah weet het beter.

[2] Volgens abu Hanifah is het veertig dhiraʿ. (Al-Mughni, deel 5, pag. 438)

[3] Al-Shafiʿi, abu Yusuf en al-Shaybani hebben de zienswijze dat het bewerken van onbewerkt grond niet de toestemming van de Imam vereist. (Al-Mughni, deel 5, pag. 441)

Hij zei: Wanneer een huurcontract aangegaan wordt volgens <een vastgestelde termijn en> een vastgestelde loon, dan wordt de werkgever toegeschreven aan de diensten (van de ingehuurde persoon) en de lonen worden verschuldigd[1] aan de werknemer op het moment dat het contract (opgemaakt) wordt, tenzij er een tijdstip bepaald is voor de betaling. Wanneer het huurcontract tegen iedere maand ondertekent wordt voor iets dat vastgesteld is, dan heeft geen van de contracterende partijen het recht het te annuleren tot aan het einde van de maand.[2] Indien na het huren van onroerend goed voor een specifieke periode de huurder tot het besluit komt om zich terug te trekken voor het verlopen van de periode, dan is de (volledige) betaling van de huur bindend voor de huurder. De eigenaar van het onroerend goed heeft niet het recht om het van de hand te doen tot aan het verlopen van de leaseperiode. Indien verplaatst door de huisbaas voor het verlopen van de (lease) periode, dan hoeft de huurder geen huur te betalen voor de periode van het verblijf. Indien men overmand wordt door iets dat voorkomt dat de (volledige) voordeel van het contract waarvoor getekend is verkregen wordt, dan is de huurder verplicht om alleen te betalen voor de periode waarin voordeel genomen is. Wanneer een persoon ziek wordt na ingehuurd te zijn om een specifieke werk te verrichten, dan wordt een andere persoon ingehuurd in de plaats van de zieke, om het werk af te maken en de betaling voor het werk dat verricht is, wordt verschuldigd door de zieke persoon. Gedurende het overlijden van zowel de ingehuurde persoon als de werkgever, of één van hen, dan blijft het contract geldig.[3]

Wanneer onroerend goed gehuurd wordt, dan heeft de huurder het recht om een andere persoon te laten vestigen onder voorwaarde dat het de periode beslaat waarin de huurder aangeschreven staat om daar te leven.

Het is toegestaan om een arbeider in te huren en te voorzien in voedsel en kleding.[4] Hetzelfde is het geval met de voedster. Het is aanbevolen om op het moment van het spenen (van het kind) een slaaf of slavin aan de voedster toe te kennen – volgens wat in de hadith[5] is verhaald – met als voorwaarde dat de persoon die verpleegd wordt financieel capabel is.

Een persoon die een dier huurt (om te rijden) naar een bepaalde plaats en vervolgens voorbij de plaats gaat, die moet de gespecificeerde loon betalen en een gelijke loon voor de toegevoegde reisafstand en men moet ook de waarde (van de gehuurde dier) betalen wanneer die schade ondervind.[6] Hetzelfde is het geval met een persoon die het huurt om een bepaalde bagage te dragen en vervolgens in plaats daarvan meer draagt (dan wat overeengekomen is). Het is niet toegestaan om het dier te huren voor een periode van de militaire expeditie van een persoon. Echter indien iets specifiek voor iedere dag wordt vastgelegd, dan is het acceptabel.[7] Het is niet toegestaan om een kameel te huren voor een reis naar Mekka wanneer de kamelendrijver niet de passagiers gezien heeft en geen idee heeft van het nodige soort door de kameel gedragen stalstro, de voetsteunen en wikkels [en alles dat noodzakelijk is].[8] Het is acceptabel indien twee passagiers gezien  of beschreven worden terwijl (de maten van) de rest genoemd worden (volgens hun gewichten) in vastgestelde ritls.

De handwerksman moet voor iedere schade dat toegebracht is aan het product in de hand betalen, maar niet wanneer het opgemaakt wordt in een veilige plaats;[9] en in welk geval er geen betaling uit staat bij de handwerksman voor zijn arbeid. De aderlater wordt niet aan aansprakelijkheid onderworpen, noch de besnijder, noch een persoon die medicijnen voorschrijft, onder voorwaarde dat ze bekend staan als professioneel bekwaam en nooit beschuldigt zijn voor een delict. De schaapherder is niet aansprakelijk (voor schade) indien geen schending begaan wordt.

[2] (D) Dit is gebaseerd op een overlevering van ibn Hanbal en het is ook de zienswijze van abu Hanifah en Malik. Aldus is volgens deze zienswijze dit contract geldig. Volgens een andere overlevering, wat de zienswijze is van abu Bakr en al-Shafiʿi, is dit contract ongeldig. (Tabaqat, deel 2, pag. 97. Al-Mughni, deel 5, pag. 331-332)

[3] Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens de rationalisten is het contract ongeldig bij het overlijden van één van hen. (Al-Mughni, deel 5, pag. 347)

[4] Er zijn drie overleveringen van ibn Hanbal over deze zaak: 1.) Het is toegestaan en dit is volgens de school van Malik. 2.) Het is alleen toegestaan met de voedster. 3.) Het is niet toegestaan. Dit is de zienswijze van al-Shafiʿi, abu Yusuf en al-Shaybani. (Al-Mughni, deel 5, pag. 364)

[5] (Al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 6, pag. 77. Al-Mughni, deel 5, pag. 370) Dit is de hadith van ibn Hajjaj al-Aslami,  die verhaald van zijn vader dat hij zei: “Ik zei; O Boodschapper van Allah: Wat bevrijd mij van het recht van de voedster? En hij antwoordde: De betaling van een slaaf of slavin. (Abu Dawud, Kitab Nikah, bab no. 11. Al-Tirmidhi, Kitab Radaʿ, bab no. 6. Ibn Hanbal, deel 3, pag. 450)

[6] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Abu Hanifah heeft de zienswijze dat de betaling voor de toegevoegde reisafstand niet vereist is. Volgens wat overgeleverd is van Malik; indien een lange afstand afgereisd wordt, dan heeft de persoon een keuze om of de gebruikelijke loon te betalen dat vereist is voor het huren van zo’n dier of een loon te betalen voor iedere dag dat er overschreden wordt. (Al-Mughni, deel 5, pag. 371)

[7] Dit is specifiek gebaseerd op een overlevering van ibn Hanbal. Volgens al-Shafiʿi is het ongeldig. (Al-Mughni, deel 5, pag. 3)

[8] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. (Al-Mughni, deel 5, pag. 379)

[9] Er zijn twee overleveringen van ibn Hanbal over deze zaak. 1.) Er is geen betaling vereist voor de veroorzaakte schade zonder overtreding. Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah en al-Shafiʿi. 2.) Betaling is vereist voor vernietiging indien iets gedaan had kunnen worden om het te voorkomen maar anders niet zoals door verdrinking. Volgens Malik en ibn abi Layla is betaling sowieso vereist. (Al-Mughni, deel 5, pag. 395)

Hij zei: De Moesaqa contract is toegestaan met dadelbomen, bomen en wijnstokken onder de voorwaarde dat de natuurpachter een bepaald product ontvangt uit de vruchten.[1] Het is niet toegestaan om de natuurpachter extra dirhams te geven.[2]

Muzaraʿah[3] is toegestaan onder de voorwaarde dat de natuurpachter een deel van de oogst ontvangt uit het bewerkte land[4] wanneer de zaden geleverd worden door de eigenaar van het land.[5] Het is niet toegestaan indien zowel de landeigenaar als de natuurpachter een overeenkomst aangaan; dat de eigenaar van het land neemt van wat hij heeft bezaait, maar de oogst begroeid door de natuurpachter deelt [en waarbij de natuurpachter gepaste betaling ontvangt. Ook is het contract ongeldig wanneer de zaden door de natuurpachter geleverd worden en waarbij de oogst naar de natuurpachter gaat die landgeld moet betalen (aan de eigenaar van het land)].[6] Allah weet het beter.

[2] i.e. het geven van extra dirhams naast het aandeel aan winst dat aan hem toegewezen is uit het product van de vruchten. Ibn Qudamah legt uit dat dit zo is om de landeigenaar te beschermen tegen het nemen van verlies wanneer de beplanting niet produceert wat het waard is in dirhams. (Al-Mughni, deel 5, pag. 305)

[3] Muzaraʿah is een lease contract van een veld met winstdeling. (Al-Mughni, deel 5, pag. 309)

[4] Ook abu Yusuf en al-Shaybani staan de muzaraʿah contract toe. Echter abu Hanifah beschouwt het als een verwerpelijke daad. Al-Shafiʿi staat het alleen toe met betrekking tot een klein stukje verlaten gebied dat onderdeel is van een dadelboomveld, maar niet wanneer het een compleet verlaten gebied is. (Al-Mughni, deel 5, pag. 309)

[5] Dit is op een overlevering van ibn Hanbal gebaseerd, wat ook de zienswijze van al-Shafiʿi is. Een andere overlevering van ibn Hanbal toont aan dat het voor de natuurpachter toegestaan is om de zaden te leveren. Deze laatste zienswijze wordt ook door abu Yusuf aangehangen. (Al-Mughni, deel 5, pag. 314)

[6] Dit is als onderdeel van het commentaar geciteerd. (Al-Mughni, deel 5, pag. 315) Merk op dat de uitspraak van dat de muzaraʿah contract ongeldig is wanneer de zaden door de natuurpachter geleverd worden, gebaseerd is op één van de twee overleveringen van ibn Hanbal. (Al-Mughni, deel 5, pag. 313-316)

Hij zei: Voorkoop is alleen verschuldigd door de partner die (gezamenlijk bezit) deelt met iemand; maar indien de grenzen (van het gezamenlijk bezit) worden afgescheiden of de wegen en straten bepaald zijn, dan is er geen voorkoop. Degene die geen aanspraak maakt op voorkoop wanneer hij op de hoogte is van de verkoop heeft geen recht op voorkoop.[1]

Een persoon die afwezig was en bij zijn aankomst op de hoogte raakt van de verkoop, die heeft een recht op voorkoop, zelfs wanneer het een lange afwezigheid betreft. Een persoon heeft geen recht op voorkoop na op de hoogte te zijn geraakt van de verkoop terwijl men op reis is; die heeft voor zijn aanspraak op voorkoop geen getuigen. Indien men niet op de hoogte is van de verkoop totdat er een overeenkomst gemaakt wordt tussen drie of meer mensen, dan heeft de persoon het recht om aanspraak te maken op voorkoop van één van hen. Indien het van de eerste (koper van bezit) geëist wordt, dan herstelt de tweede koper zijn geld via de eerste koper en de derde herstelt het via de tweede. Het kind dat wettelijk volwassen wordt, heeft het recht om aanspraak te maken op voorkoop. Wanneer de koper een gebouw opricht dan betaald de voorkoper zijn kosten, tenzij de koper de voorkeur geeft aan het naar beneden halen, waar hij recht op heeft om dat te doen[2] met als gegeven dat er hierdoor geen kwaad wordt gedaan. Indien de aankoop (van het bezit) volbracht wordt door de betaling van goud of zilver, dan betaald de voorkoper ook in dezelfde munt terug. Indien de aankoop gemaakt wordt door het betalen van goederen, dan betaalt de voorkoper de waarde van de goederen. Wanneer er een onenigheid is tussen de koper en de voorkoper over de hoeveelheid geld (dat voor het gezamenlijk bezit betaald is), dan wordt het woord van de koper genomen [versterkt door een eed], tenzij de voorkoper bewijs levert.

Wanneer een huis gezamenlijk bezit wordt door drie mensen en één van hen de helft ervan bezit, een andere eenderde ervan bezit en een andere nog eenzesde bezit en waarvan één aandeel door één van hen verkocht is, dan worden de andere twee personen toegeschreven aan voorkoop naar gelang hun aandelen.[3] Indien één van de (overgebleven) twee personen het recht op voorkoop opgeeft, dan is de andere persoon verplicht om of voorkoop voor het geheel (aan aandelen van hun samenwerkingspartner) te accepteren of om het op te geven. De koper is verantwoordelijk voor de voorkoper en de verkoper is verantwoordelijk voor de koper.[4] Het recht van voorkoop kan niet geërfd worden tenzij de overledene hierom vroeg (voordat hij overleed).[5] Een partner (in een gezamenlijke bezit) die toestemming geeft voor een verkoop die gemaakt wordt, heeft (nog steeds) het recht om aanspraak te maken op voorkoop na de verkoop.[6] Voorkoop wordt niet gegeven aan een niet-Moslim over een Moslim.[7] Allah weet het beter.

[2] Volgens Malik en al-Shafiʿi heeft de voorkoper drie keuzemogelijkheden wanneer de koper de voorkeur geeft aan het naar beneden halen van wat op het land is: 1.) De voorkoop opgeven. 2.) De waarde betalen van wat naar boven geplaatst is op het land. 3.) Vragen om het naar beneden halen van wat op het land is. Volgens de rationalisten mag de koper gedwongen worden om hetgeen naar boven geplaatst is op het land naar beneden te halen, zonder dat er compensatie aan hem betaald wordt. (Al-Mughni, deel 5, pag. 256)

[3] Dit is volgens één overlevering van ibn Hanbal. Het is ook de zienswijze van Malik en volgens één van de twee zienswijzen van al-Shafiʿi. Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal wordt de toeschrijving aan voorkoop vastgesteld op grond van het aantal personen die betrokken zijn. Dit is ook de zienswijze van de rationalisten. (Al-Mughni, deel 5, pag. 269-270)

[4] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens ibn abi Layla is de verkoper verantwoordelijk voor de voorkoper. Volgens abu Hanifah is de koper verantwoordelijk indien het recht van voorkoop geëist wordt van hem, echter de verkoper is verantwoordelijk voor de voorkoper indien het recht geëist wordt van de verkoper. (Al-Mughni, deel 5, pag. 277)

[5] De rationalisten hebben ook deze zienswijze. Malik en al-Shafiʿi hebben de zienswijze dat het recht van voorkoop geërfd mag worden, zelfs wanneer er niet om gevraagd is door de overledene voordat hij kwam te overlijden. (Al-Mughni, deel 5, pag. 279)

[6] Dit is ook de zienswijze van Malik, al-Shafiʿi en de rationalisten, wat waarschijnlijk op een overlevering van ibn Hanbal is gebaseerd. Een andere overlevering van ibn Hanbal toont aan dat het verzoek om voorkoop ongeldig is in dit geval. (Al-Mughni, deel 5, pag. 282)

[7] Sommige geleerden delen deze zienswijze ook. Volgens een andere zienswijze van Malik, al-Shafiʿi en de rationalisten; mag de niet-Moslim het recht van voorkoop gegeven worden. (Al-Mughni, deel 5, pag. 288)

Hij zei: Een persoon die het land van iemand met strijd afneemt en het bezaait, is verplicht hetgeen gezaaid is te ontwortelen en de huur te betalen voor een periode tot aan de teruggave (aan de eigenaar) en men moet ook betalen voor het tekort vanwege wat er gezaaid is. Wanneer het land beploegt is en de eigenaar het terug krijgt terwijl er gewas op zit, dan gaat het gewas naar de eigenaar van het land die betalen moet voor de gemaakte uitgaven (van het beploegen van het land). De illegale verbeurdverklaarde (in beslagnemer) van het land is vereist een huur te betalen indien het land herstelt wordt nadat het ontdaan is van zijn gewassen. Wanneer een slaaf of slavin waarvan de waarde eenhonderd (dirhams) is, illegaal genomen wordt en vervolgens toeneemt in het lichaam of in kennis [over een handel] totdat de waarde stijgt naar tweehonderd dirhams en later in waarde daalt naar eenhonderd (dirhams) vanwege een lichamelijke afname of het vergeten van kennis (dat eerder verkregen was), dan neemt de eigenaar de slaaf terug met daarbovenop de ontvangst van eenhonderd dirhams van de illegale inbeslagnemer.[1] Wanneer seksueel gemeenschap plaats vind met een slavin die illegaal in beslag genomen is en ze opgezadeld wordt met het krijgen van kinderen, dan maakt de illegale inbeslagnemer aanspraak op de hadd[2] en de slaaf alsook de kinderen gaan naar haar eigenaar en de gelijkwaardige bruidschat wordt opgeëist (van de illegale inbeslagnemer). Wanneer ze verkocht wordt door haar illegale inbeslagnemer en de koper seksueel gemeenschap met haar heeft en haar kinderen laat krijgen zonder het te weten (dat ze illegaal in beslag genomen is), dan wordt ze teruggebracht naar haar (oorspronkelijke) eigenaar met een gelijkwaardige bruidsschat[3] en de koper koopt de kinderen vrij, die als vrij beschouwd worden, door het betalen van een gelijke hoeveelheid aan kinderslaven,[4] terwijl alle opgelopen uitgaven opgeëist worden van de illegale inbeslagnemer. Wanneer er iets illegaal in beslag wordt genomen en de persoon niet in staat is om het terug te geven, dan moet hij zijn waarde betalen. Wanneer hij in staat is het terug te geven, dan wordt de waarde dat betaald is teruggeëist.[5] Wanneer een zwangere slavin illegaal in beslag wordt genomen en vervolgens een kind draagt in handen van de illegale inbeslagnemer en het kind overlijdt, dan gaat de slaaf terug naar haar eigenaar samen met het meeste van wat haar (dode) kind waard is.[6] Indien er loon is voor een illegaal inbeslaggenomen object, dan moet de illegale inbeslagnemer het object teruggeven samen met een gelijkwaardige loon voor de duur van de illegale inbeslagname. Er wordt geen boete opgelegd voor het vernietigen van wijn of zwijn dat aan een dhimmi toebehoort. Het is niet toegestaan om tussen de dhimmis in te komen met betrekking tot gebruiken die zij niet publiekelijk maken. Allah weet het beter.

[2] De hadd is een vastgestelde straf voor bepaalde delicten. Hier verwijst het naar het delict van het begaan van onrechtmatige gemeenschap (zina).

[3] (D) Abu Bakr heeft de zienswijze dat de teruggave van een gelijkwaardige bruidsschat van iemand die hetzelfde is niet vereist is. Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah. (Tabaqat, deel 2, pag. 96-97. Al-Mughni, deel 5, pag. 202)

[4] (D) Dit is volgens één van de drie overleveringen die betrekking hebben op deze zaak. 2.) Zij worden vrijgekocht door of hetzelfde aantal slaven terug te geven of door het betalen van een gelijkwaardige hoeveelheid van wat ze waard zijn. Dit is de zienswijze van abu Bakr. 3.) Zij worden vrijgekocht door het betalen van de gelijke waarde van wat ze waard zijn. Dit is de zienswijze van abu Hanifah en al-Shafiʿi. (Tabaqat, deel 2, pag. 96. Al-Mughni, deel 5, pag. 201)

[5] Dit is de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens abu Hanifah en Malik krijgt de eigenaar van het ontnomen object de keuze om of te wachten totdat de veroveraar het object teruggeeft of zijn prijs te vragen. (Al-Mughni, deel 5, pag. 205-206) Al-Shafiʿi heeft ook deze zienswijze. Volgens abu Hanifah en Malik is er geen betaling vereist voor het dode kind. (Al-Mughni, deel 5, pag. 207)

[6] Al-Shafiʿi heeft ook de zienswijze dat er geen aansprakelijkheid is voor het vernietigen van wijn of zwijn. Volgens abu Hanifah en Malik is er aansprakelijkheid voor de vernietiging daarvan. Abu Hanifah legt uit dat in zo’n geval een moslim hun gelijke waarde betaald en een dhimmi betaald hetzelfde aan degene die vernietigd is. (Al-Mughni, deel 5, pag. 222)

Hij zei: Wanneer na de erkenning van iets een afzondering gemaakt wordt van wat van zijn soort verschilt, dan is de afzondering ongeldig, tenzij hetgeen dat afgezonderd wordt goud uit zilver is of zilver uit goud.[1] Wanneer er op iets aanspraak wordt gemaakt tegen een persoon en de persoon zegt: ‘Ik was hem schuldig maar ik heb hem de schuld afbetaalt’, dan is dat geen erkenning.[2] Wanneer na het erkennen van tien dirhams een persoon lang genoeg stil blijft voor een nog te maken statement en dan zegt:

‘(Ik bedoel) onechte’ of ‘kleinere (dirhams)’[3] of ‘na een maand’, zo’n erkenning is goed voor tien, wafi[4] en directe dirhams. Wanneer na het erkennen van iets er veel van afgezonderd wordt – zoals meer dan de helft – dan wordt het geheel aan de persoon opgelegd en is de afzondering ongeldig.[5] Wanneer een persoon zegt: ‘Hij heeft tien dirhams bij mij,’ en vervolgens zegt: ‘in bewaring’, dan wordt het woord van de persoon geaccepteerd. Wanneer de persoon zegt: ‘Ik ben hem duizend dirhams schuldig’, en vervolgens zegt: ‘in bewaring’, dan wordt het woord van de persoon niet geaccepteerd. Wanneer het volgende gezegd wordt: ‘Hij heeft een onderpand bij mij’, en de eigenaar ervan zegt: ‘in bewaring’, dan wordt het woord van de eigenaar geaccepteerd.[6]

Wanneer een persoon overlijd en twee kinderen achter laat en één van hen nog een andere broer of zus erkent, dan moet de erkenner het overschot in de hand van de persoon die erkent is schenken.[7] Evenzo wanneer een schuld van de vader van een persoon erkend wordt, dan moet de erkenner (slechts) de schuld verrekenen naar gelang het aandeel dat geërfd is (van de vader). De tegenstander van iedere persoon die ik genoemd heb waarvan zijn woord geaccepteerd wordt (bij een geschil) is vereist een eed af te leggen.

De erkenning van schuld aan het sterfbed van een persoon is even geldig als in de gezonde staat van de persoon, met als gegeven dat het niet ten bate van de erfgenaam gedaan wordt. Indien het erkent wordt ten bate van de erfgenaam, dan hoeven de rest van de erfgenamen het niet te accepteren tenzij er bewijs geleverd wordt.[8] Alles dat geleend wordt is een borgstelling (tegen schade of verlies) zelfs wanneer de lener niet overschrijdend bevonden wordt. Allah weet het beter.

[2] Dit is volgens één van de twee overleveringen die door ibn Qudamah genoemd worden over deze zaak. Volgens de andere overlevering, wat ook de zienswijze is van abu Hanifah, is het een erkenning behalve dat de persoon bewijs moet leveren van de betaling. (Al-Mughni, deel 5, pag. 118)

[3] Dit zijn lichtgewicht of verkleinde dirhams (al-darahim al-Naqisah) zoals het geval is met Tabari dirhams waarvan iedere dirham vier danaqs weegt. (Al-Mughni, deel 5, pag. 122)

[4] Dit zijn zwaar wegende of vol wegende dirhams (al-darahim al-Wafiyah) waarvan elk acht danaqs weegt en ʿAbdiyyah of Baghliyyah genoemd wordt.

[5] (D) Klaarblijkelijk staat al-Khiraqi de afzondering van een helft toe maar niet meer dan een helft. Abu Bakr heeft de zienswijze dat de afzondering van een helft onacceptabel is.

[6] Merk op dat in het eerste voorbeeld de zin: “in bewaring” een gepaste uitleg is dat consistent is met wat er erkent wordt, omdat de uitlating: “Hij heeft tien dirhams bij mij” duidt op erkenning van de in bewaring stelling, aldus wordt het woord van de persoon geaccepteerd. Maar in het tweede voorbeeld is de zin “in bewaring’ niet consistent met wat er hier erkent wordt; de erkenning van een schuld. Aldus wordt hier het woord van de persoon niet geaccepteerd. In het derde voorbeeld is de zin “in bewaring” weer consistent met wat er erkent wordt en omdat de erkenning in het voordeel is van de eigenaar van het onderpand, wordt zijn woord geaccepteerd. (al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 5, pag. 308-309, 320)

[7] Dit is de zienswijze van de meeste geleerden. Volgens al-Shafiʿi deelt de erkenner niets met de persoon die erkent is. (Al-Mughni ,deel 5, pag. 145) Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah en zijn volgelingen. Al-Shafiʿi heeft twee tegengestelde zienswijzen; of het kan geaccepteerd worden of niet. Volgens Malik is de erkenning acceptabel indien de erkenner niet onbetrouwbaar is en onacceptabel indien onbetrouwbaar. (Al-Mughni, deel 5, pag. 158)

[8] Al-Shafiʿi heeft deze zienswijze. Volgens abu Hanifah en Malik wordt het als een in bewaring stelling beschouwd waarvoor geen aansprakelijkheid is tenzij er een overschrijding gepleegd is. (Al-Mughni, deel 5, pag. 164)