Het betalen van de Fidya en de boete voor het jagen

Hij zei: Wanneer vier[1] of meer (stukjes haar door de muhrim) geknipt worden, ongeacht of het <met opzet of> per ongeluk gebeurd, dan zijn drie dagen vasten vereist of drie Saʿ aan dadels voor het voeden van zes behoeftige personen of het offeren van een schaap, elk van deze dat uitgevoerd wordt is acceptabel.

Voor iedere haar van (één tot) drie is een mudd aan voedsel vereist en hetzelfde geldt voor vingernagels. Wanneer parfum met opzet door de muhrim gebruikt wordt, dan wordt het parfum uitgewassen en vervolgens is een bloedoffer vereist. Ook wanneer er genaaid materiaal of khuff met opzet gedragen wordt – terwijl sandalen beschikbaar zijn – dan wordt het uit gedaan en is een bloedoffer vereist.[2] Er is geen betaling van fidya vereist wanneer uit vergeetachtigheid parfum of iets gedragen wordt; wat er ook gedragen wordt, dan wordt het uit gedaan en de parfum uitgewassen en wordt er toevlucht gezocht in het uitspreken van de talbiyah. Wanneer de pelgrim gedurende de dag bij ʿArafah staat en vertrekt voordat de imam dat doet, dan is een bloedoffer vereist.[3] Een muhrim die Muzdalifa voor middennacht verlaat en die geen herder is of een voorziener van pelgrims in water, moet een bloedoffer doen.[4]

Als muhrim; wanneer landgedierte met opzet of per ongeluk gedood wordt, dan wordt er fidya gelijk aan wat gedood is aan huiselijke dieren betaald, met als voorwaarde dat wat gedood is een dier is.[5] Wanneer het een vogel is, dan wordt er fidya betaald naar gelang zijn waarde in zijn omgeving, tenzij wat gedood is een struisvogel is, waarbij de boete een vette vrouwtjeskameel vereist of wanneer wat gedood is een duif is, dan is een boete van een schaap vereist voor elk van hen.[6] De muhrim heeft de keuze,[7] indien het gewenst is, om fidya te betalen ter hoogte van wat gelijk is aan gedode huiselijke dieren of het gelijke naar schatting in dirhams en dan gewaardeerd in termen van voedsel, waarbij iedere behoeftige persoon één mudd gevoed wordt, zowel rijk als arm. Iedere keer wanneer gedierte gedood wordt is de muhrim onderhevig aan boete.[8] Een enkele betaling van fidya is vereist wanneer een groep deelneemt in het (doden) van wilde dieren.[9]

Wanneer de pelgrim niet op ʿArafah staat tot aan de verschijning van de dageraad op de offerdag, dan wordt de intentie van hadj omgezet in ʿumra en wordt een offerdier gedood, met het gegeven dat er een offer aanwezig is en vervolgens wordt de hadj het volgende jaar herhaald samen met een bloedoffer. Een slaaf hoeft geen offer te maken, in plaats daarvan wordt er een dag gevast voor iedere mudd uitgedrukt in de waarde van een schaap, vervolgens wordt het haar getrimd en dit beëindigd de ihram.

Een vrouwelijke muhrim kan niet geweigerd worden van de verrichting van een verplichting (hadj of ʿumra).

Wanneer een verplichte offer door de muhrim gedragen wordt en deze schade ondervind voordat de ihram klaar is, dan mag het gebruikt worden voor wat men wenst maar een vervanging is vereist. Wanneer het vrijwillig gedragen wordt dan wordt het op zijn plek geslacht en achtergelaten voor alleen de behoeftige en zowel de muhrim als zij die in zijn gezelschap verkeren mogen er niet van eten[10] <en er is geen vervanging vereist>. De enige verplichte offer dat gegeten kan worden, is die van de persoon die tamattuʿ verricht.

Iedere offer of voedsel wordt aan de behoeftige uit de heilige weide omgeving (van Mekka) gegeven als het aan hen overgedragen kan worden; behalve de persoon die zijn hoofd scheert vanwege een pijn, die mag het aan de behoeftige personen geven op de locatie waar het hoofd geschoren wordt.[11] Voor wat betreft het vasten, dat mag overal verricht worden.

Wanneer een vette vrouwtjeskameel vereist is, dan volstaat het om zeven schapen in haar plaats te offeren.

Alleen schapen worden geaccepteerd voor de offer indien zonder snijtanden en beesten met snijtanden zijn acceptabel van andere dieren.[12] Allah weet het beter.

---

[1] Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal vereist het knippen van drie stukjes haar de betaling van fidya. (Al-Mughni, deel 3, pag. 430)

[2] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens abu Hanifah is een bloedoffer niet noodzakelijk tenzij een hele ledemaat geparfumeerd is of wat gedragen wordt voor de duur van een dag en een nacht. (Al-Mughni, deel 3, pag. 434)

[3] i.e. wanneer de pelgrim niet tot aan zonsondergang blijft, dan is een bloedoffer vereist. Volgens al-Shafiʿi is er geen bloedoffer vereist wanneer de pelgrim voor zonsondergang vertrekt. (Al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 3, pag. 529)

[4] Ibn Qudamah wijst erop dat de Hanbali school deze zienswijze hoog in het vaandel heeft, volgens een andere overlevering van ibn Hanbal is er niets vereist van een pelgrim die vertrekt zonder de hele nacht in Muzdalifa door te brengen. (Al-Mughni, deel 3, pag. 437)

[5] Dit is volgens één overlevering van twee overleveringen die van ibn Hanbal verhaald zijn. Het is ook de zienswijze van Malik, al-Shafiʿi en de rationalisten. Volgens de andere overlevering is er geen boete voor het per ongeluk doden van gedierte. (Al-Mughni, deel 3, pag. 438-439)

[6] Echter is het niet verboden voor een muhrim om vis te eten of dieren uit de zee, ongeacht of dat hij er (zelf) op jaagt of iemand anders het voor hem doet. Zie Koran [5:96]. Aan de andere kant is het voor de muhrim toegestaan om een huiselijke dier te slachten, zoals een kip, schaap en vee, daar het geen landgedierten zijn. Een muhrim mag ook wilde oneetbare dieren doden, zoals leeuwen en tijgers, want zulke schepselen bedreigen de levens van de mensen. (Saalih al-Fawzaan, A summary of Islamic jurisprudence, deel 1, pag. 432)

[7] Dit is volgens één van de drie overleveringen van ibn Hanbal, wat ook de zienswijze van Malik, al-Shafiʿi en de rationalisten is. Volgens een tweede overlevering is er geen keuze maar wordt het evenredig betaald, vervolgens door het voeden en vervolgens door het vasten. Volgens een derde overlevering wordt het voeden er niet bij gerekend. (Al-Mughni, deel 3, pag. 448)

[8] Dit is volgens één van drie overleveringen van ibn Hanbal, wat de zienswijze van de rationalisten is. 2.) De muhrim krijgt alleen voor de eerste keer boete. 3.) Indien de eerste boete voldoet dan is de tweede boete bindend voor de muhrim en anders is alleen de eerste boete bindend. (Al-Mughni, deel 3, pag. 451)

[9] Dit is volgens één van de drie overleveringen van ibn Hanbal, wat de zienswijze is van al-Shafiʿi. 2.) Eenieder uit de groep betaald voor zichzelf. Dit is de zienswijze van abu Hanifah en Malik. 3.) Tenzij het betaald wordt door te vasten, is er één betaling van fidya voor allemaal vereist. (Al-Mughni, deel 3, pag. 451-452)

[10] Volgens Malik; behalve de muhrim zelf en de dierenberijder mogen iedereen die in gezelschap verkeren van de muhrim ervan eten. (Al-Mughni, deel 3, pag. 462)

[11] Al-Shafiʿi heeft de zienswijze dat het niet acceptabel is voor een persoon die zijn hoofd scheert vanwege een ziekte om het offer te geven, behalve aan de behoeftige personen uit de heilige omgeving van Mekka. (Al-Mughni, deel 3, pag. 468)

[12] Dit is ook de zienswijze van Malik, al-Shafiʿi en de rationalisten. Schapen zonder snijtanden zijn zes maanden oud. Geiten met snijtanden zijn een jaar oud, koeien twee jaar en kamelen vijf jaar oud. Volgens een andere opinie zijn alleen geiten met snijtanden van elke soort geldig. Volgens weer een andere opinie zijn schapen zonder snijtanden van elke soort geldig behalve geiten. (Al-Mughni, deel 3, pag. 474)

Over het verrichten van de Hadj

Hij zei: Op de dag van Tarwiyah[1] treed men in ihram voor de hadj, vervolgens gaat de pelgrim naar Mina,[2] bidt daar dhohr – indien mogelijk – want het is overgeleverd van de Profeet صلى لله عليه و سلم dat hij vijf verplichte gebeden in Mina bad.[3]

Wanneer de zon opkomt (op de negende dag van Dhu-l-Hijjah) gaat de muhrim naar ʿArafah[4] en blijft daar totdat de dhohr en ʿasr gebeden (gecombineerd) verricht zijn [met de Imam] terwijl de iqama voor ieder gebed wordt uitgesproken. Het is acceptabel indien de adhaen wordt uitgesproken.[5] Wanneer de gebeden achter de Imam gemist worden, dan worden ze (gecombineerd en) in het kamp verricht.[6] Vervolgens gaat men naar het terrein van Berg ʿArafah. Het is geldig om op iedere plek in de vlakte van ʿArafah te verblijven, behalve in ʿUranah[7] welke vermeden moet worden en waarin het ongeldig is te verblijven. De takbir wordt uitgesproken en ook de statement: la ilaha illa Allah en de muhrim concentreert zich op het uitspreken van smeekbeden tot aan zonsondergang.

Wanneer de Imam[8] naar Muzdalifa[9] toe gaat, dan volgt de muhrim, [spreekt de talbiyah uit][10] en takbir op de route en gedenkt Allah de Almachtige en Meest Verhevene, vervolgens verricht men de maghrib en ʿisha gebeden (gecombineerd)[11] achter de Imam en spreekt men voor ieder gebed de iqama uit. Het is acceptabel wanneer beide gebeden gecombineerd onder één iqama uitgesproken worden. Indien de gebeden achter de Imam gemist worden, dan worden ze allebei zelf verricht.

Na het Fadjr gebed staat de muhrim [samen met de Imam] bij al-Mashʿar al-Haram[12] om smeekbeden uit te spreken, vervolgens vertrekt men voor zonsopkomst. Na het bereiken van Muhassar[13] versnelt de muhrim en stopt niet (onderweg) totdat Mina bereikt wordt, terwijl nog steeds de talbiyah wordt uitgesproken en ook raapt men onderweg naar Muzdalifa kleine steentjes op of in Muzdalifa.[14]

Het is aanbevolen (de steentjes) te wassen. Na het bereiken van Mina worden zeven steentjes gebruikt voor het gooien bij Djamrat al-ʿAqabah[15] <terwijl de takbir wordt uitgesproken> direct na het gooien van iedere steentje en de persoon blijft daarna niet staan.

Het uitspreken van de talbiyah wordt gestopt nadat er begonnen wordt met het gooien (van steentjes) en de gift (van een bloedoffer) wordt geofferd, indien beschikbaar, het haar wordt geschoren of getrimd en vervolgens worden, op het hebben van seksueel gemeenschap na, de andere dingen (die eerst onrechtmatig waren in de staat van ihram) toegestaan.[16]

Wat er getrimd wordt van het haar van de vrouw is wat net zo lang is als een vingertop.

Vervolgens keert men terug naar het (heilige) Huis en wordt deze zeven keer rondgegaan en dit is de verplichte tawaf[17] wat de hadj compleet maakt.[18] Vervolgens worden er twee rakʿas gedaan wanneer ifrad of qiran verricht wordt en daarmee is alles toegestaan. Echter wanneer tamattuʿ verricht wordt, dan wordt het Huis zeven keer rondgegaan[19] en de saʿy tussen Safa en Marwah wordt zeven keer verricht zoals (eerder) verricht voor ʿumra. Vervolgens keert men terug naar het Huis en wordt tawaf verricht met de intentie van een bezoek (aan het Huis). Dit is wat (Allah) de Almachtige en Meest Verhevene zei: “…en laat hen het oude Huis rondgaan…”.[20] Vervolgens keert men terug naar Mina. De nachten van Mina mogen niet in Mekka doorgebracht worden.[21] Op de volgende dag wanneer de zon begint te dalen, worden er zeven steentjes gebruikt voor het gooien bij de eerste Djamra en wordt takbir direct na het gooien van de eerste steen uitgesproken en blijft de persoon even staan nadat de stenen gegooid zijn en spreekt vervolgens smeekbeden uit en gooit daarna bij de middelste Djamra met zeven steentjes en wordt er de takbir weer uitgesproken evenals smeekbeden. Vervolgens wordt er bij de laatste Djamra gegooid met zeven steentjes en is er geen staan daarna verreist.

Het wordt op de tweede dag op dezelfde wijze herhaalt als op de eerste dag.

Indien men wenst het (vertrek) met twee dagen te vervroegen,[22] dan vertrekt de pelgrim voor zonsondergang. Indien de pelgrim na zonsondergang nog steeds daar is, dan is het niet toegestaan te vertrekken totdat er bij de drie Djamras gegooid wordt op de volgende namiddag, zoals de dag ervoor gedaan is.[23]

Het is aanbevolen niet het gebed achter de Imam te missen in de moskee van Mina.[24]

Takbir wordt aan het eind van ieder gebed uitgesproken, beginnende met het dhohr gebed op de offerdag tot aan het einde van de dagen van tashriq.

Na terug te zijn gekomen naar Mekka, vertrekt de pelgrim niet totdat er afscheid is genomen van het (heilige) Huis door er zeven keer rond omheen te gaan en het verrichten van twee rakʿas nadat alles gedaan is, zodat het Huis het laatste contact is die de pelgrim heeft. Wanneer men is overgegaan tot de afscheidsrite met het Huis, keert men terug naar het Huis voor nog[25] een afscheidsrite [voordat men (uiteindelijk) vertrekt]. Indien Mekka verlaten wordt voordat de afscheids-tawaf verricht is, dan keert men terug om de tawaf uit te voeren indien het dichtbij is en anders wordt er een bloedoffer vooruit gestuurd (om in Mekka geslacht te worden).[26]

Wanneer een vrouw haar maandstonden krijgt voordat ze de afscheids-tawaf kon verrichten, dan staat het haar vrij te vertrekken en is in dit geval de afscheids-tawaf niet langer vereist en krijgt ze geen boetedoening.

Indien Mekka verlaten wordt voordat de tawaf van bezoek (Tawaf al-Ziyara) verricht is, dan is het noodzakelijk terug te keren naar Mekka vanuit het land van de pelgrim, terwijl men de staat van ihram binnen treedt om rond te gaan om het (heilige) Huis. Zelfs wanneer de afscheids-tawaf al verricht is, dan nog is het geen vervanging voor de tawaf van bezoek.

Het enige verschil tussen qiran en ifrad is dat een bloedoffer vereist is voor de verrichting van qiran maar wat niet zo is voor ifrad. Wanneer een bloedoffer niet beschikbaar is dan moet de pelgrim die qiran verricht drie dagen vasten tijdens de bedevaart, waarvan de laatste dag de dag van ʿArafah mag zijn en vervolgens zeven dagen (vasten) na weer thuis te zijn.[27]

Wanneer ʿumra in de maanden van hadj verricht wordt terwijl de Kaʿba rond wordt gegaan, verricht men saʿy (tussen Safa en Marwah) [en de ihram wordt opgegeven] en wanneer men later weer de ihram binnen treedt bij de verrichting van hadj in hetzelfde jaar, terwijl Mekka niet verlaten is tot op een afstand van waarvoor het gebed ingekort kan worden, zo’n persoon zal als mutamattiʿ beschouwd worden en moet een bloedoffer maken. Indien een bloedoffer niet beschikbaar is, dan worden er drie dagen tijdens de bedevaart gevast waarvan de laatste dag de dag van ʿArafah mag zijn en zeven dagen (vasten) na in het thuisland terug gekeerd te zijn.[28] Indien het vasten niet voor de offerdag verricht wordt, dan mag het in de dagen van Mina[29] verricht worden volgens één van de twee overleveringen van abu ʿAbd-Allah. De andere overlevering (stelt dat): de dagen van Mina niet gevast kunnen worden;[30] (in plaats daarvan) worden tien dagen gevast na de dagen van Mina met daar nog steeds de bloedoffer als vereiste.

Wanneer het vasten al begonnen is voordat de pelgrim in staat is een gift in de vorm van een bloedoffer te geven, dan is het niet noodzakelijk te wisselen van het vasten naar het geven van een gift in de vorm van een bloedoffer, tenzij dit gewenst is. Wanneer na het betreden van de staat van ihram voor tamattuʿ bij een vrouw haar maandstonden begint en ze vreest dat ze de hadj kan missen (vanwege haar situatie), dan mag ze doorgaan met (de gebruiken van de) hadj en wordt zij (in zo’n situatie) als een pelgrim beschouwd met ihram en is het haar niet vereist de tawaf van aankomst (Tawaf al-Qudum) in te halen.[31]

Wanneer seksueel gemeenschap verkregen is voordat er naar de laatste Djamra gegooid is, dan is de hadj voor beide partners ongeldig en is een vette vrouwtjeskameel vereist van de mannelijke partner indien hij de vrouwelijke partner dwingt, maar voor haar is het niet vereist een bloedoffer te geven. Indien seksueel gemeenschap na het gooien naar de laatste Djamra voorkomt, dan is een bloedoffer vereist.

(In zo’n situatie) gaat de pelgrim naar Tanʿim[32] waarin men de ihram nogmaals binnen treed voor het rondgaan om de Kaʿba terwijl men in de staat van ihram verkeerd. [Dezelfde procedure wordt door de vrouwen gevolgd.] Het is toegestaan voor degene die in water voorzien en herders, om in de nacht bij de Djamras te gooien en het is voor herders ook toegestaan de stenen werping uit te stellen en het in te halen bij de volgende stenen werping.[33] Allah weet het beter.

---

[1] De dag van Tarwiyah is de achtste dag van de maand Dhu-l-Hidjah, het wordt zo genoemd omdat de pelgrims op deze dag zichzelf voorbereiden met water voor de dag van ʿArafah. Sommige zeggen dat het zo genoemd werd omdat Ibrahim op deze nacht in een droom de opoffering van zijn zoon zag en vervolgens begon te reflecteren of dat het enkel een droom was of een visioen van Allah. Aldus de naam Yawm al-Tarwiyah (de dag van reflectie), maar op de nacht van ʿArafah had Ibrahim nog een keer dezelfde droom waardoor hij wist dat het van Allah de Meest Verhevene was, aldus Yawm ʿArafah (de dag van ʿArafah) i.e. de dag dat hij wist dat wat hij gezien had van Allah kwam. (Al-Mughni, deel 3, pag. 363-364)

[2] Mina is een plek dat tussen Mekka en Muzdalifa ligt waarin andere bedevaartsrituelen verricht worden, zoals de rituele bloedoffer en het stenigen van de duivel.

[3] Zie (Al-Darimi, Kitab Manasik, bab no. 46).

[4] ʿArafah is een grote vlakte ten zuidoosten van Mekka.

[5] Dit impliceert dat er geen zonde wordt begaan wanneer de adhaen wordt weggelaten, hoewel het beter is dat het uitgesproken wordt. Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi en de rationalisten. Volgens Malik spreekt de pelgrim de adhaen voor ieder gebed uit. (Al-Mughni, deel 3, pag. 366)

[6] Dit is ook de zienswijze van Malik, al-Shafiʿi, abu Yusuf en al-Shaybani. Abu Hanifah heeft de zienswijze dat de gebeden, indien ze gemist worden achter de imam, niet gecombineerd mogen worden door iemand die alleen is. (Al-Mughni, deel 3, pag. 366)

[7] ʿUranah is een verlaging aan het uiteinde op de vlakte van ʿArafah, waar een moskee is dat bekend staat onder de namen Ibrahim of Namirah of ʿArafah.

[8] Volgens ibn Qudamah verwijst de imam hier naar de provinciale gouverneur (al-wali) aan wie de hadj zaken zijn toevertrouwt door de hoogste leider van de Islamitische gemeenschap. (Al-Mughni, deel 3, pag. 373)

[9] Muzdalifa is het gebied tussen Mina en ʿArafah. Het staat bekend onder drie namen: 1.) Muzdalifa, 2.) Jamʿ, 3.) al-Mashʿar al-Haram. (Al-Mughni, deel 3, pag. 376)

[10] Dit is enkel als onderdeel van het commentaar toegevoegd. (Al-Mughni, deel 3, pag. 373)

[11] Men bidt niets tussen deze twee gebeden en ook niet na het ʿisha gebed. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 77)

[12] Muzdalifa staat bekend onder drie namen: 1.) Muzdalifa, 2.) Jamʿ, 3.) al-Mashʿar al-Haram. (Al-Mughni, deel 3, pag. 376). Zie ook Koran [2:198].

[13] Muhassar is een plek tussen Jamʿ (Muzdalifa) en Mina. (Al-Mughni, deel 3, pag. 378) Volgens de meest authentieke overlevering van ibn Hanbal, mogen de steentjes vanuit iedere gewenste plek opgeraapt worden. (Al-Mughni, deel 3, pag. 379)

[14] Dit is volgens één overlevering van ibn Hanbal. Volgens een andere overlevering van hem is het niet aanbevolen dat te doen. Ibn Qudamah stelt dat de laatste overlevering authentiek is en dat het de zienswijze is die wordt aangehangen door Malik en vele geleerden. (Al-Mughni, deel 3, pag. 380)

[15] Djamrat al-ʿAqabah is de laatste Djamra (Pilaar) en de dichtstbijzijnde bij Mekka. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 86)

[16] Men mag zijn kleding dus weer aantrekken en parfum gebruiken. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 93)

[17] Deze tawaf staat bekend als tawaf al-Ifada of tawaf al-Hadj, welke zo genoemd wordt omdat de pelgrims zich op deze dag haasten van Mina naar Mekka voor de vervolmaking van deze verplichting, wat een basiselement (rukn) is van de hadj. Zie Koran [22:29]. Deze tawaf staat ook bekend als tawaf al-Ziyara, welke zo genoemd wordt omdat de pelgrims zich haasten van Mina naar Mekka om het Heilige Huis te bezoeken en terugkeren naar Mina zonder de nacht door te brengen in Mekka. (Zie al-Mughni, deel 3, pag. 390-391) Merk op dat er drie soorten tawaf voorgeschreven zijn voor wat betreft de hadj: 1.) Tawaf al-Ziyara (Tawaf van bezoek) wat een basiselement (rukn) is, 2.) Tawaf al-Qudum (Tawaf van aankomst) wat een soena is waarzonder er geen boetedoening vereist is, 3.) Tawaf al-Wadaʿ (Afscheids-tawaf) wat een verplichting is waarzonder er een bloedoffer vereist is. Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah. Volgens Malik vereist het nalaten van tawaf al-Qudum een bloedoffer, maar niets is vereist bij het nalaten van tawaf al-Wadaʿ. Volgens één overlevering van al-Shafiʿi vereist het nalaten van tawaf al-Wadaʿ een bloedoffer. Volgens een andere overlevering is het nalaten daarvan hetzelfde als voor tawaf al-Qudum, niets is vereist. Alle andere tawaf naast die hier genoemd worden zijn vrijwillig (nafl). (Al-Mughni, deel 3, pag. 393 & pag. 404. Al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 3, pag. 469)

[18] De Profeet صلى الله عليه و سلم zei: “Voorwaar – nadat jullie de Djamra gestenigd hebben, is op deze dag alles wat verboden was (door ihram) toegestaan voor jullie behalve vrouwen (geslachtsgemeenschap) – wanneer het dus avond wordt en jullie nog geen Tawaf rond dit Huis hebben verricht, keren jullie terug naar de staat van ihram, waarin jullie je bevonden voor het stenigen, totdat jullie tawaf verrichten.” Toen sommige onderscheiden geleerden deze hadith tegenkwamen voor de verspreiding van deze verhandeling, beschouwden ze hem als iets vreemds en verklaarden sommigen hem snel als zwak, zoals ik zelf heb gedaan in sommige van mijn eerdere werken, gebaseerd op de isnad van abu Dawud, evenals al-Hafidh (ibn Hajr) in ‘al-Talkhis’, door erover te zwijgen. Ik heb er andere kettingen van overlevering voor gevonden, die eenieder die deze zaak bekijkt zullen overtuigen dat hij wordt verheven van het niveau van daʿif tot het niveau van sahih. Maar omdat zij in een naslagwerk stonden dat niet vaak gebruikt wordt door de grote meerderheid – en dat is ‘Sharh Maʿani al-Athar’ van imam al-Tahawi, verklaarden deze mensen hem snel als iets vreemds of als zwak en werden hiertoe aangemoedigd door het feit dat zij ontdekten dat sommige van de vroegere geleerden hebben gezegd: ‘Ik ken geen enkele geleerde die hiernaar geoordeeld heeft.’ Dit is een ontkenning van iets; het feit dat gebrek aan kennis over een bepaald onderwerp niet wil betekenen dat er geen kennis over bestaat, is niet iets dat op grote schaal bekend is onder de geleerden. Dus wanneer het bevestigd is dat een hadith afkomstig van de Boodschapper van Allah صلى الله عليه و سلم en een relevant bewijs is – en dat is deze – is het verplicht om er meteen naar te handelen en niet eerst af te wachten of de geleerden hem kennen of niet. Zoals imam al-Shafiʿi heeft gezegd: “Een overlevering moet geaccepteerd worden op het moment dat deze bevestigd is, zelfs wanneer niemand van de geleerden ernaar handelt zoals hij handelt naar de overleveringen die hij wel accepteert; want de hadith van de Boodschapper van Allah صلى الله عليه و سلم wordt op zichzelf bevestigd, niet op het naderhand ernaar handelen.” Ik (al-Albani) zeg: De hadith van de Boodschapper van Allah صلى الله عليه و سلم hoeft daarom niet bevestigd te worden door geleerden die ernaar handelen, want het is een bron (van kennis) op zichzelf die oordeelt en niet beoordeelt moet worden. Daarnaast hebben enkele geleerden daadwerkelijk gehandeld naar deze hadith in het bijzonder, onder hen ʿUrwah ibn al-Zubair – de grootste tabiʿi – er resteert dus geen enkel excuus voor iemand om niet naar deze hadith te handelen. Er zit dus werkelijk een waarschuwing in voor eenieder met een begripvol hart of die aandachtig luistert. Dit wordt nader uitgelegd in het origineel. Men moet zich bewust zijn van dat het stenigen van de Djamrat voor pelgrims, net als het ʿId gebed voor de rest van de mensen is. Hierom wilde imam Ahmad dat de tijd van het ʿId gebed op verschillende plaatsen, hetzelfde was als de tijd van het offeren in Mina. De Profeet صلى الله عليه و سلم gaf een khotba op de Dag van het Offeren na het stenigen, net zoals hij gewoonlijk khotba gaf in Medina na het ʿId gebed. Sommige mensen zien het verrichten van het ʿId gebed in Mina dus als aanbevolen. Zij baseren dit op algemene bewijzen en analogieën. Dit is een vergissing en een verwaarlozing van de soena, want noch de Profeet صلى الله عليه و سلم noch de khulafa hebben het ʿId gebed ooit in Mina gebeden. Zie Fatawa ibn Taymiyyah, 26:180.  (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 93)

[19] Deze tawaf in het specifiek is volgens ibn Qudamah bekend als tawaf al-Qudum (tawaf van aankomst), welke volgens een overlevering van ibn Hanbal soena is. Ibn Qudamah wijst erop dat ibn Hanbal de zienswijze heeft dat tawaf al-Qudum voorgeschreven is en niet vervangen kan worden door het verrichten van tawaf al-Ziyara. Ibn Qudamah voegt hieraan toe dat hij geen ondersteunend bewijs heeft voor de zienswijze van ibn Hanbal over deze tawaf. Voor ibn Qudamah is één tawaf, i.e. tawaf al-Ziyara, goed genoeg. Aldus concludeert hij dat tawaf al-Qudum niet verplicht is; hetgeen verplicht – is tawaf al-Ziyara voor de mutamattiʿ, qarin en de mufrid en het is ook een basiselement van de hadj waarzonder de hadj onvolledig is. (Al-Mughni, deel 3, pag. 392-393)

[20] Zie Koran [22:29].

[21] Klaarblijkelijk is het verplicht de nachten van Mina in Mina door te brengen. Dit is volgens één overlevering van ibn Hanbal, wat ook de zienswijze is van Malik en al-Shafiʿi. Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal is het niet verplicht dat te doen. Ibn Qudamah wijst erop dat de eerste overlevering authentieker is. (Al-Mughni, deel 3, pag. 397)

[22] Zie Koran [2:203].

[23] Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens abu Hanifah mag de pelgrim vertrekken vanaf het aanbreken van de dag op de derde dag. (Al-Mughni, deel 3, pag. 401)

[24] Dit is Masjid al-Khayf (Al-Khayf moskee).

[25] Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens de rationalisten is het niet noodzakelijk de afscheids-tawaf te herhalen indien het al verricht is, of wanneer men een vrijwillige tawaf verricht heeft toen de pelgrim rechtmatig Mina kon verlaten, ongeacht hoeveel tijd er daarna in Mekka gespendeerd wordt. (Al-Mughni, deel 3, pag. 405)

[26] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens ibn Qudamah is de omschrijving van ibn Hanbal van een pelgrim die dichtbij is, degene die dichtbij Mekka is op een afstand van wat minder is dan datgene waarvoor het gebed ingekort wordt, terwijl de verre pelgrim degene is die zich op zo’n afstand bevind waarvoor het gebed ingekort mag worden. Dit is volgens een andere zienswijze van al-Shafiʿi. (Al-Mughni, deel 3, pag. 405)

[27] (D) Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Het is gebaseerd op een overlevering van ibn Hanbal. Aldus is het genoeg één tawaf en één saʿy voor zowel de hadj en de ʿumra te verrichten. Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal, wat ook de zienswijze van abu Hanifah is, zijn er twee tawaf en saʿy vereist. Volgens weer een andere overlevering van ibn Hanbal is een aparte ʿumra met een aparte ihram, naast die gecombineerd is met hadj vereist. Deze laatste zienswijze wordt aangehangen door abu Bakr. (Tabaqat, deel 2, pag. 90-91. Al-Mughni, deel 3, pag. 409-410)

[28] Zie Koran [2:196].

[29] Dit zijn de dagen van tashriq. Men mag de drie dagen van tashriq vasten volgens de hadith van ʿAisha en ibn ʿUmar – moge Allah welbehagen met hen hebben – die gezegd hebben: “Niemand van ons werd toegestaan te vasten op de dagen van tashriq behalve degene die zich geen offerdier kon veroorloven.” Overgeleverd door Bukhari en anderen. Zie ʿIrwaa al-Ghaleel (no. 964). (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 106)

[30] Zie (Al-Mughni, deel 3, pag. 419).

[31] Dit is ook de zienswijze van Malik, al-Shafiʿi en vele andere geleerden. Volgens abu Hanifah mag zij in zo’n situatie afzien van de ʿumra en door gaan met de hadj. (Al-Mughni, deel 3, pag. 421. Al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 3, pag. 510)

[32] Tanʿim is de dichtstbijzijnde plek bij Mekka waarin ihram verkregen mag worden door een persoon die van plan is ʿumra te verrichten.

[33] Klaarblijkelijk staat al-Khiraqi alleen herders toe de rituele steniging van de duivel uit te stellen, waarschijnlijk baseert hij deze zienswijze op een overlevering van ibn Hanbal. Volgens al-Shafiʿi, abu Yusuf en al-Shaybani is er geen boetedoening voor niet-herders die het stenigen uitstellen tot aan de nacht van de offerdag of de volgende dag. (Ibn Rushd, Bidayah, deel 1, pag. 351) Ibn Qudamah gelooft dat andere pelgrims met dezelfde excuses als de herders, zoals degene die in water voorzien, de zieken enzovoorts, het mogen nalaten de nacht in Mina door te brengen en ook het stenigen van de duivel mogen uitstellen op dezelfde manier als de herders. (Al-Mughni, deel 3, pag. 427)

Over de Hadj en het binnengaan van Mekka

Hij zei: Het is aanbevolen dat wanneer men van plan is de heilige moskee (van Mekka) binnen te treden, om via de poort van Banu Shaybah binnen te gaan.[1] Zodra het (heilige) huis gezien wordt, dan worden de handen opgeheven[2] en de takbir uitgesproken en dan gaat de muhrim naar de “Zwarte Steen”[3] – indien het daar is,[4] raakt het aan als het mogelijk is en kust het. [Als dit niet mogelijk is richt de muhrim zich (richting de Zwarte Steen), heft de handen op, verheerlijkt Allah, de Almachtige en Meest Verhevene en spreekt de volgende uitspraak uit: La ilaha illa Allah (er is geen godheid het aanbidden waard naast Allah)][5] en gebruikt vervolgens de buitenste gewaad voor idtibaʿ[6] en doet ramal[7] in de (eerste) drie ronden (van het rondgaan om de Kaʿba) en loopt (normaal) in de (laatste) vier ronden. Iedere ronde begint vanaf de Zwarte Steen en eindigt ermee. Ramal wordt alleen in deze (specifieke) tawaf gepraktiseerd. Het is niet vereist voor de mensen uit Mekka. Indien men het vergeet wordt het niet herhaald. De muhrim moet (tijdens de tawaf[8]) in de staat van reinheid[9] verkeren en schone kleding dragen. De Zwarte Steen en de Rukn-Yamani[10] zijn de enige hoeken voor het aanraken of kussen. De Hidjr (van Ismaʿil)[11] omvat de omtrek waar omheen de Kaʿba omcirkelt wordt omdat de Hidjr als onderdeel beschouwd wordt van het (heilige) Huis. Vervolgens worden er twee rakʿas[12] achter de Maqam[13] verricht en dan gaat de muhrim verder naar Safa[14] via zijn poort en gaat staan op Safa,[15] verheerlijkt Allah, de Almachtige en Meest Verhevene (door het uitspreken van de takbir), spreekt de volgende uitspraak uit: La ilaha illa Allah, prijst Allah en roept zegeningen over de Profeet صلى لله عليه و سلم af [en vraagt Allah de Almachtige en Meest Verhevene voor alles dat gewenst wordt],[16] vervolgens daalt men af van Safa en loopt totdat de gemarkeerde plek in het midden van het vallei bereikt wordt en verricht vervolgens ramal tussen de (eerste) gemarkeerde plek en de (tweede) plek en loopt dan totdat Marwah[17] bereikt wordt en gaat erop staan en doet dezelfde uitspraak als op Safa. Iedere smeekbede dat uitgesproken wordt is acceptabel. De muhrim daalt vervolgens af (van Marwah) en loopt naar de (eerste) gemarkeerde plek waar ramal wordt gedaan totdat de tweede gemarkeerde plek bereikt wordt. Deze procedure wordt zeven keer herhaald uitgaande van het vertrek (van Safa naar Marwah) als één ronde en de terugkeer (van Marwah naar Safa) als een andere ronde. De hele ronde begint bij Safa en eindigt bij Marwah. Het is geen zonde wanneer uit vergeetachtigheid ramal niet gedaan wordt in sommige rondes van de saʿy.[18] Wanneer de saʿy uiteindelijk klaar is wordt het haar getrimd indien tamattuʿ verricht wordt en daarmee eindigt de ihram (voor de ʿumra, wat het eerste deel is van de tamattuʿ).[19]

Vrouwen verrichten de tawaf en saʿy helemaal lopend. Wij zijn afkerig van het verrichten van saʿy tussen Safa en Marwah zonder in een staat van reinheid te verkeren, maar het is geldig. Wanneer de iqama is omgeroepen om het gebed te beginnen of wanneer een dodengebed klaar is om verricht te worden, terwijl de Kaʿba rondgegaan wordt of de saʿy wordt verricht, dan wordt er deelgenomen aan het gebed totdat het klaar is en dan gaat men verder met de tawaf of saʿy.[20]

Wanneer de staat van reinheid verloren gaat in sommige rondes van de tawaf dan moet die herkregen worden en verricht men de tawaf opnieuw op voorwaarde dat het een verplichte tawaf is.[21] Het is geldig wanneer de tawaf en saʿy door een persoon verricht wordt die gedragen wordt vanwege ziekte.[22]

Wij raden een persoon die ifrad of qiran verricht aan (de intentie voor ifrad of qiran) te stoppen nadat de tawaf en saʿy klaar zijn en dat als ʿumra te beschouwen, tenzij de persoon een gift (in de vorm van een bloedoffer) heeft, in welk geval de eerste ihram behouden mag worden. Wanneer tamattuʿ verricht wordt, dan stopt men met het uitspreken van de talbiyah zodra het (heilige) Huis[23] bereikt wordt. Allah weet het beter.

---

[1] De poort Banu Shaybah heet vandaag de dag Bab al-Salam (Poort van vrede). (Al-Shawish, Mukhtasar, pag. 58) De Profeet صلى لله عليه و سلم kwam via deze poort naar binnen omdat het de dichtstbijzijnde weg naar de Zwarte Steen (al-Hadjr al-Aswad) is. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra)

[2] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Volgens Malik worden de handen niet opgeheven wanneer de Kaʿba gezien wordt. (Al-Mughni, deel 3, pag. 336)

[3] De Profeet صلى لله عليه و سلم zei: “Het aanraken van de Zwarte Steen en de Jemenitische hoek verwijdert de zonden.” Hasan verklaard door al-Tirmidhi en sahih verklaard door ibn Hibbaan en al-Dhahabi.  (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 33)

[4] De zin “indien het daar is” is niet zonder reden daar vermeld, omdat volgens ibn Kathir (s.774NH) al-Khiraqi zijn schrijven van de Mukhtasar af had op het moment toen de “Zwarte Steen” weg was gehaald door de Qaramita. Zij namen in het jaar 317H bezit over de “Zwarte Steen” en werd niet naar zijn plek terug gebracht tot aan het jaar 337H, wat drie jaar na het overlijden van al-Khiraqi is. (Ibn Kathir, al-Bidayah, deel 6, pag. 214)

[5] Ibn Qudamah legde dit uit in het commentaar. (Al-Mughni, deel 3, pag. 338)

[6] Idtibaʿ is het plaatsen van het middelste deel van het buitenste gewaad onder de rechterschouder terwijl de twee uiteinden over de linkerschouder geplaatst worden zodat de rechterschouder zichtbaar bloot is. (Al-Mughni, deel 3, pag. 339)

[7] Ramal duidt op een bepaalde loopsnelheid tussen lopen en rennen in. (Lane)

[8] Tawaf is het zeven maal rondom de Kaʿba gaan.

[9] Dit is volgens de meest bekende zienswijze van ibn Hanbal. Het is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal, wat ook de zienswijze is van abu Hanifah, heeft het geen voorwaarden. (Al-Mughni, deel 3, pag. 343)

[10] Al-Rukn al-Yamani is de vierde hoek van de kaʿba vanaf de “Zwarte Steen”, de eerste hoek. De tweede hoek staat bekend als al-Rukn al-ʿIraqi en de derde is al-Rukn al-Shami. Merk op dat al-Khiraqi het kussen van al-Rukn al-Yamani toe staat. Ibn Qudamah wijst erop dat volgens een authentieke overlevering van ibn Hanbal deze hoek niet gekust behoort te worden. Deze laatste zienswijze wordt door de meeste geleerden aangehouden, met inbegrip van abu Hanifah. (Al-Mughni, deel 3, pag. 344)

[11] Hidjr Ismaʿil is de muurkromming tussen de twee hoeken van de Kaʿba: al-ʿIraqi en al-Shami. Het is een ruimte dat bestaat uit de gekromde muur, genaamd de Hatim wat zich aan de noordzijde bevind, of veeleer de noordwestzijde. (Lane)

[12] Men reciteert daarin soera al-Kaafiroen en soera al-Ichlaas. Het is van de soena om twee rakʿas achter de Maqam Ibrahim te bidden, zoals al-Zuhri gezegd heeft en tevens ibn ʿUmar. Hij zei: “Voor elke zeven keer rondom zijn er twee rakʿas.” (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 43, no. 112)

[13] Maqam is een kleine bouwsel met een kleine koepel waarin een steen zit met de voetafdrukken van twee menselijke voeten. Ibrahim, de vader van Ismaʿil, schijnt op deze steen gestaan te hebben toen hij de Kaʿba bouwde en de afdrukken van zijn voeten zijn op wonderbaarlijke wijze intact gebleven. Daarom heet dit Maqam Ibrahim. Zie Koran [2:125].

[14] Safa is een kleine berg buiten de ruimte van de Grote Moskee in Mekka, van waaruit de rituele loop begint. Zie [2:158].

[15] Men beklimt Safa totdat de Kaʿba gezien wordt. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 48)

[16] Dit is alleen in het commentaar door ibn Qudamah uitgelegd. (Al-Mughni, deel 3, pag. 349)

[17] Marwah is een andere kleine berg buiten het gebied van de Grote Moskee in Mekka waar de rituele loop (saʿy) eindigt. Zie [2:158].

[18] Saʿy is de daad van het zeven maal heen en weer lopen, vier keer heen en drie terug de afstand tussen Safa en Marwah.

[19] Hiermee komt een einde aan de ʿumra en alles wat hiervoor verboden werd nadat men in ihram getreden was, wordt nu weer toegestaan en dit duurt tot Yawm al-Tarwiyah (de 8^e van Dhu-l-Hidjah). (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 56)

[20] Dit is ook de zienswijze die de meeste geleerden hebben, met inbegrip van al-Shafiʿi en de rationalisten. Volgens Malik wordt de tawaf doorgezet en niet gestopt, tenzij men bang is dat het problemen veroorzaakt op het moment van de verrichting van het gebed. (Al-Mughni, deel 3, pag. 356)

[21] Dit is volgens één van de twee overleveringen van ibn Hanbal. Het is ook de zienswijze van Malik. Volgens de andere overlevering moet de rituele reinheid opnieuw verricht worden en vervolgens wordt de tawaf hervat vanaf waar de reinheid was verloren. Deze laatste zienswijze wordt ook aangehangen door al-Shafiʿi. (Al-Mughni, deel 3, pag. 357)

[22] (D) De implicatie is hier dat het onacceptabel is een persoon te dragen die geen ziekte heeft. Dit is volgens één overlevering van ibn Hanbal. Het is ook de zienswijze van abu Yaʿla. Volgens een tweede overlevering is het acceptabel maar wel onderhevig aan de boetedoening van een bloedoffer. Deze zienswijze wordt aangehangen door abu Hanifah en Malik. Volgens een derde overlevering is het acceptabel en is er geen boetedoening. Deze laatste zienswijze wordt aangehangen door abu Bakr en al-Shafiʿi. (Tabaqat, deel 3, pag. 89-90. Al-Mughni, deel 3, pag. 358-359)

[23] Deze zienswijze wordt ook aangehangen door al-Shafiʿi en de rationalisten. Volgens andere zienswijzen komt de talbiyah tot een einde zodra de heilige omgeving van Mekka betreden wordt of zodra de hemel van Mekka zichtbaar wordt. Het is ook overgeleverd van Malik dat het tot een eind komt bij het aankomen bij de heilige omgeving indien de ihram bij de miqat verkregen werd; of tot een eind komt bij het zien van de heilige Huis indien ihram bij de dichtstbijzijnde heilige omgeving van Mekka verkregen werd. (Al-Mughni, deel 3, pag. 361)

Waar de Muhrim op moet letten en dat wat toegestaan is

Hij zei: De muhrim moet in de loop van de staat van ihram waken voor wat Allah de Almachtige, de Meest Verhevene, heeft verboden[1] zoals lustgevoel; dat is het hebben van seksuele gemeenschap en zoals misbruik; dat is het uiten van beledigingen en zoals boze conversatie; dat is het redetwisten met elkaar.

Het is aanbevolen om niet veel te praten tenzij het van nut is. Het is overgeleverd van Shurayh[2] dat wanneer hij de ihram binnentrad hij zich voordeed als een dove slang.[3]

De muhrim zoekt niet naar luizen en doodt[4] ze niet. De muhrim mag het hoofd of het lichaam zacht wrijven, maar mag geen shirt of onderbroeken of een mantel met een capuchon dragen.

Onderbroeken mogen alleen gedragen worden wanneer lendendoeken niet voorhanden zijn. Khuffs mogen gedragen worden wanneer sandalen niet voorhanden zijn, maar de khuffs mogen niet laag geknipt zijn[5] en in welk geval er geen boetedoening is voor de persoon.

Een riem dat als portemonnee dienst doet mag gedragen worden. Lederen strips mogen met elkaar verenigd worden zonder het vormen van knopen.

Aderlaten is toegestaan maar niet het afknippen van het haar. Het is toegestaan een zwaard te dragen indien noodzakelijk.

Het is toegestaan bovenkleren met lange mouwen of een bovengewaad over de schouders te dragen, maar de handen moeten niet in de mouwen gestoken worden.[6] Het is niet toegestaan het hoofd met een schaduw van de palankijn[7] te bedekken.[8] Indien het gedaan wordt dan is een bloedoffer vereist. Een prooi mag niet gedood of op gejaagd worden, of naar gewezen worden door een muhrim en men mag ook niet een niet-muhrim of een muhrim er naartoe leiden. Indien er op gejaagd wordt door de niet-muhrim voor de muhrim,[9] dan moet de laatste het niet eten.

Parfum mag niet gebruikt worden. Een stuk stof dat in aanraking is gekomen met een soort geel getinte plant dat op sesam lijkt, wat als smeersel of saffraan of parfum gebruikt wordt, mag niet gedragen worden. Het is echter toegestaan datgene te dragen wat bevlekt is met saffloer.[10] Het haar wordt op het hoofd niet geknipt en ook niet van het (gehele) lichaam. Ook de vingernagel wordt niet geknipt tenzij het (per ongeluk) breekt. Er mag niet in de spiegel gekeken worden om iets recht te zetten. Wat naar saffraan ruikt mag niet gegeten worden.[11] (De huid) wordt niet besmeert met iets, ongeacht of het parfum bevat of niet. Parfum wordt niet met opzet gesnoven.[12] Het hoofd wordt niet met iets bedekt en de oren[13] zijn onderdeel van het hoofd.

De vrouw in de rituele staat van wijding (ihram) laat haar gezicht zien. Het doek wordt op het gezicht gedragen indien noodzakelijk. De randen van de oogleden mogen niet met zwarte kohl gekleurd zijn.[14] Zij vermijd alles wat de mannelijke muhrim vereist is te vermijden, behalve dat zij zich mag kleden en dat ze haar hoofd mag bedekken met een schaduw van de palankijn. Handschoenen, enkelringen enzovoorts worden niet gedragen.[15]

Bij het uitspreken van de talbiyah heft de vrouw haar stem tot op zo’n hoogte dat haar (vrouwelijke) partner haar kan horen. De muhrim trouwt niet (in de staat van ihram) en het is hem niet toegestaan om iemand ten huwelijk aan een ander te bieden. Het huwelijk is ongeldig indien dat gebeurd (in zo’n situatie).

Wanneer vaginale gemeenschap heeft plaats gevonden door de muhrim, ongeacht of dat er sperma is vrijgekomen, dan is de hadj ongeldig voor hen beide. (Daarom) moet een vette vrouwtjeskameel geofferd worden door de mannelijke muhrim indien hij de vrouwelijk muhrim dwingt (in het hebben van seksueel gemeenschap). Een vette vrouwtjeskameel wordt voor hen beide vereist indien zij toegeeft aan zijn wens. Indien seksueel gemeenschap plaats vond in iets anders dan de vagina terwijl er geen sperma is vrijgekomen, dan is een bloedoffer (van een schaap) vereist. Een vette vrouwtjeskameel is vereist indien er sperma vrij kwam en tevens is de hadj ongeldig. Indien de muhrim kust terwijl er geen sperma vrij komt, dan is een bloedoffer (met een schaap) vereist. Een vette vrouwtjeskameel is vereist indien er sperma vrij kwam. Volgens een andere overlevering[16] van abu ʿAbd-Allah is de hadj ongeldig wanneer sperma vrij komt. Indien de muhrim een blik werpt (op iemand), vervolgens de ogen keert en er dan sperma vrij komt, dan is een bloedoffer vereist. Een vette vrouwtjeskameel is vereist indien het aanstaren wordt herhaald totdat er sperma vrij komt.[17] De muhrim mag handel drijven, handwerken maken en terug keren naar de (gescheiden) echtgenote. [Volgens een andere overlevering van abu ʿAbd-Allah met betrekking tot het terug keren naar de vrouw, mag het niet gedaan worden (in de staat van ihram).][18] De muhrim mag de kiekendief[19], de kraai, de schorpioen, de muis, de valse hond doden en alles dat kan aanvallen of kwaad doet en er is geen boetedoening voor de persoon.

Jagen in de heilige omgevingen van Mekka is verboden voor zowel de muhrim als de niet-muhrim. Het is ook verboden zijn bomen of planten (te kappen), behalve de geurende soort bies en wat geplant is door mensen.

Indien men [naderhand][20] weerhouden wordt (van het afmaken van de hadj of ʿumra), dan wordt de aanwezige gift (van een bloedoffer) geofferd en de ihram opgegeven. Wanneer een gift niet aanwezig is of het niet mogelijk is te verkrijgen, dan worden er tien dagen gevast[21] en de ihram opgegeven.

Indien men weerhouden wordt van het bereiken van het (heilige) Huis vanwege ziekte of het verlies van geld, dan wordt er een gift (in de vorm van een bloedoffer) – indien beschikbaar – naar Mekka gestuurd voor de slacht, terwijl de muhrim de staat van ihram blijft behouden totdat hij of zij in staat is het Huis te bereiken.[22] Wanneer de muhrim zegt “ik verlaat mijn ihram” en hij geeft de ihram op en draagt vervolgens een genaaide kledingstuk, jaagt dieren dood en doet wat de niet-muhrim (alleen mag doen), dan is een bloedoffer vereist voor iedere overtreding die begaan wordt [en de persoon wordt beschouwd alsof hij nog in de staat van ihram verkeerd]. Wanneer men (ook) seksueel gemeenschap had, dan is een vette vrouwtjeskameel vereist bovenop het offeren van bloedoffers voor alle andere overtredingen; echter de persoon mag door gaan met de ongeldige hadj en de hadj wordt het volgende jaar herhaald.[23] Allah weet beter wat juist is.

---

[1] Zie Koran [2:197]. (Al-Sijistani, Masa-il, pag. 99)

[2] Hij was abu Umayyah Shurayh bin al-Harith al-Kindi (s.87NH / 706 n. Chr.), een qadi (rechter) van Kufa en één van de grootse zonen van de metgezellen van de Profeet صلى لله عليه و سلم. Hij overleed rond het jaar 87NH. (Al-Shawish, Mukhtasar, pag. 56)

[3] Zie (Al-Sijistani, Masa-il, pag. 100).

[4] Twee verschillende overleveringen zijn van ibn Hanbal overgeleverd over het doden van luizen. 1.) Het is verboden. 2.) Het is toegestaan. (Al-Mughni, deel 3, pag. 278-279)

[5] Dit is volgens de meest bekende zienswijze van ibn Hanbal. Volgens een andere overlevering van hem moeten de khuffs tot beneden de enkels geknipt zijn, anders krijgt de persoon boetedoening. Deze laatste zienswijze wordt ook door Malik, al-Shafiʿi en de rationalisten aangehangen. (Al-Mughni, deel 3, pag. 281-282)

[6] Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah. Volgens Malik en al-Shafiʿi is de persoon die zo’n gewaad over de schouder draagt, zelfs zonder de handen in de mouwen te steken, onderhevig aan een boetedoening. (Al-Mughni, deel 3, pag. 286)

[7] Palankijn: Indische draagstoel met hemel en gordijnen. (Van Dale Groot Woordenboek)

[8] Volgens ibn Hanbal is het verwerpelijk het hoofd met een schaduw van de palankijn te bedekken, echter al-Shafiʿi staat het toe. (Al-Mughni, deel 3, pag. 286)

[9] Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens abu Hanifah mag het door de muhrim gegeten worden. (Al-Mughni, deel 3, pag. 290)

[10] Saffloer: samengesteldbloemige plant met gele en saffraanrode bloempjes waaruit olie gewonnen wordt. (Van Dale Groot Woordenboek) Al-Shafiʿi heeft ook deze zienswijze. Malik is er afkerig van en abu Hanifah verbied het. (Al-Mughni, deel 3, pag. 295)

[11] Al-Shafiʿi heeft deze zienswijze. Volgens Malik en de rationalisten is het rechtmatig dat soort voedsel te eten. (Al-Mughni, deel 3, pag. 297)

[12] Al-Shafiʿi staat het toe. (Al-Mughni, deel 3, pag. 299)

[13] Al-Shafiʿi staat het bedekken van de oren toe. (Al-Mughni, deel 3, pag. 299)

[14] Volgens wat van ibn Hanbal is overgeleverd mag de muhrim kohl gebruiken op voorwaarde dat het niet gebruikt wordt om zich mooi te maken. Malik staat ook het gebruik van kohl door de muhrim toe voor de oogkoorts. (Al-Mughni, deel 3, pag. 302)

[15] Malik heeft dezelfde zienswijze. Abu Hanifah staat het toe en beide zienswijzen zijn aan al-Shafiʿi toegeschreven. (Al-Mughni, deel 3, pag. 304)

[16] Zie (Al-Sijistani, Masa-il, pag. 129).

[17] Dit betekent dat de hadj niet ongeldig is door het herhalend aanstaren met als gevolg het vrijkomen van sperma. Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah en al-Shafiʿi. Volgens Malik moet de hadj in zo’n geval het volgend jaar opnieuw verricht worden. (Al-Mughni, deel 3, pag. 312)

[18] Dit is slechts geciteerd als onderdeel van het commentaar. (Al-Mughni, deel 3, pag. 313)

[19] De kiekendief is een roofvogel.

[20] De versie van ibn Qudamah van de Mukhtasar vermeld: <Indien weerhouden door een vijand>. (Al-Mughni, deel 3, pag. 326)

[21] Dit is ook volgens één van de twee opinies van al-Shafiʿi. Volgens abu Hanifah en Malik is er geen ander alternatief wanneer een gift niet beschikbaar is en niet te verkrijgen is. (Al-Mughni, deel 3, pag. 330)

[22] Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens een andere overlevering van ibn Hanbal, wat ook de zienswijze is van de rationalisten, mag de muhrim de ihram opgeven in deze situatie. (Al-Mughni, deel 3, pag. 331)

[23] Deze zienswijze wordt ook aangehangen door abu Hanifah en al-Shafiʿi. Volgens Malik veranderd de persoon de hadj in ʿumra en mag men niet verder gaan met een ongeldige hadj. (Al-Mughni, deel 3, pag. 333)

Over Ihram

Hij zei: Wanneer hadj als doel gesteld wordt in de maanden[1] van hadj, dan is het wenselijk om bij het bereiken van de miqat ghusl te verrichten, twee schone kledingstukken te dragen en zich te parfumeren en daarna het verplichte gebed te verrichten wanneer het daar tijd voor is en anders worden twee rakʿas (vrijwillig) verricht.

Wanneer tamattuʿ[2] als doel gesteld wordt – en dit is wat de voorkeur geniet bij abu ʿAbd-Allah moge Allah hem genadig zijn – dan wordt het volgende uitgesproken: “O Allah, ik wil ʿumra verrichten.” Vervolgens worden bepalingen uitgesproken zoals: “Wanneer gevangen gehouden door wat dan ook, dan wordt de hadj opgegeven op de plek van gevangenschap,” zodat waar men ook op wordt gehouden, de hadj daar opgegeven kan worden en er geen boetedoening voor de persoon is.

Indien ifrad[3] als doel wordt gesteld, dan wordt het volgende uitgesproken: “O Allah ik wil hadj verrichten;” en de bepalingen worden (extra) uitgesproken.

Wanneer qiran[4] als doel wordt gesteld, dan wordt het volgende uitgesproken: “O Allah ik wil ʿumra en hadj verrichten;” en de bepalingen worden (extra) uitgesproken.

Wanneer de persoon klaar is voor de verkondiging, dan wordt de talbiyah[5] uitgesproken zoals het volgende:

“Hier ben ik, O Allah, hier ben ik.

Hier ben ik, U hebt geen partner, hier ben ik.

Alle lof behoort toe aan U,

Alle zegeningen behoren toe aan U,

En tot U behoort de heerschappij.

U hebt geen partner.”

De talbiyah wordt vervolgens herhaald (met name) wanneer men opstijgt naar een verhoogde plek of afdaalt naar een vallei, of wanneer partners elkaar ontmoeten, of wanneer een man zijn hoofd uit vergeetachtigheid bedekt en ook aan het einde van de verplichte gebeden.

Het is ook voor een vrouw aanbevolen om ghusl te verrichten wanneer ze ihram betreed, ook al verkeerd ze in haar periode of nabloedingen (nifaas), omdat de Profeet صلى لله عليه و سلم Asma bint ʿUmays[6] instrueerde om ghusl te verrichten terwijl ze in een staat van nabloeding verkeerde. Wanneer men ihram betreed terwijl een shirt gedragen wordt, dan wordt de shirt uit gedaan zonder het te verscheuren.

De maanden van hadj zijn: Shawwal, Dhu-l-Qaʿdah en de (eerste) tien dagen in de maand van Dhu-l-Hidjah.[7] Allah weet het beter.

---

[1] De volgende zijn de maanden van hadj: Shawwal, Dhu-l-Qaʿdah en de eerste tien dagen van Dhu-l-Hidjah. Volgens ibn Hanbal, abu Hanifah en Malik wanneer de ihram voor hadj voor de maanden van hadj betreden wordt, dan is het nog steeds geldig wanneer de persoon in de staat van ihram blijft tot aan de tijd van hadj. Volgens al-Shafiʿi is de ihram voor hadj in zo’n situatie veranderd in ʿumra. (Al-Mughni, deel 3, pag. 256. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 114b)

[2] Tamattuʿ is de intentie om eerst de ʿumra te verrichten en vervolgens de vrijheden te hebben van een normaal leven, zonder ihram voort te zetten (tot aan de achtste dag van Dhu-l-Hidjah). Aldus treed de pelgrim uit de gewijde staat door het knippen van een aantal haarlokken en in dit geval is een bloedoffer vereist. Abu Yaʿla bevestigd dat tamattuʿ de meeste voorkeur geniet bij ibn Hanbal. (Abu Yaʿla, Sharh, pag. 115b, 116a (2770). Al-Mughni, deel 3, pag. 260) Eenieder die de intentie heeft genomen om de hadj te verrichten en die geen offerdier (Hadee) bij zich heeft, moet de intentie uitspreken om hadj al-tamattuʿ te verrichten. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, tweede van Nasaa-ih)

[3] Ifrad is de intentie om alleen hadj te verrichten (zie de volgende voetnoot). Aldus geeft de pelgrim de staat van ihram niet op nadat de rituelen van aankomst bij Mekka verricht zijn. Ifrad geniet de meeste voorkeur bij al-Shafiʿi. (Abu Yaʿla, Sharh, pag. 116a (2770). Al-Mughni, deel 3, pag. 266)

[4] Qiran is de intentie om ʿumra en hadj samen te verrichten, zonder de staat van ihram te verlaten, totdat de bedevaartsrituelen klaar zijn. Qiran geniet de meeste voorkeur bij abu Hanifah. (Abu Yaʿla, Sharh, pag. 116a (2770). Al-Mughni, deel 3, pag. 267)

[5] Talbiyah is het uitspreken van: “Hier ben ik O Allah … U hebt geen partner,” zoals hier door al-Khiraqi gesteld wordt. Dit staat bekend als de talbiyah van de Boodschapper van Allah صلى لله عليه و سلم. (Al-Mughni, deel 3, pag. 271)

[6] Zie (Al-Mughni, deel 3, pag. 274-275). Volgens een overlevering van ibn Hanbal beval abu Bakr al-Siddiq haar de rituele douche te nemen, wat waarschijnlijk betekent dat hij dat deed op basis van instructie die hij van de Boodschapper van Allah صلى لله عليه و سلم heeft gehad. (Al-Sijistani, Masa-il, pag. 101)

[7] Deze zienswijze wordt ook door de rationalisten aangehangen. Volgens Malik zijn de maanden Shawwal, Dhu-l-Qaʿdah en Dhu-l-Hidjah. Volgens al-Shafiʿi markeert de nacht van de dag van de offer, zonder hem erbij te rekenen, het einde van de maanden van hadj, i.e. Shawwal, Dhu-l-Qaʿdah en negen dagen van Dhu-l-Hidjah. (Al-Mughni, deel 3, pag. 275-276. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 120a (2770))

Over de Miqats

Hij zei: De miqat voor de mensen uit Medina is bij Dhu-l-Hulayfah.[1] De miqat voor de mensen uit Syrië, Egypte en Marokko is bij al-Juhfah[2] en voor de mensen uit Jemen bij Yalamlam en voor de mensen uit Ta-if en Najd bij Qarn (al-Manazil) en voor de mensen uit het Oosten bij Dhatʿirq. Wanneer de mensen uit Mekka voor ʿumra van plan zijn, dan wordt de intentie buiten de heilige omgeving (van Mekka) gevormd.[3] Echter wanneer hadj de bedoeling is, dan wordt het vanuit iedere locatie binnen Mekka gevormd. De woning van iemand wordt als miqat beschouwd indien het ergens dichterbij Mekka is dan de (voorgeschreven) miqat.

Ihram[4] betreed men ter hoogte van de dichtstbijzijnde miqat van de persoon, indien de miqat niet op de route ligt van de persoon. De bovengenoemde miqats zijn niet alleen bedoelt voor hun mensen, maar ook voor iedere andere persoon die naar ze toe komt met als doel het verrichten van hadj of ʿumra. Het is wenselijk niet de ihram te betreden voordat de miqat bereikt is. Echter indien het gebeurd, dan wordt de ihram geaccepteerd.[5]

Men keert terug naar de miqat om ihram binnen te treden wanneer de miqat gepasseerd wordt zonder ihram binnen te treden. (Desalniettemin), indien men de ihram betreden heeft op de bereikte plaats, dan is een bloedoffer vereist, zelfs wanneer (later) terug naar de miqat wordt gegaan om de ihram binnen te treden.[6]

Wanneer na het passeren van de miqat zonder de ihram binnen te treden er gevreesd wordt de hadj te zullen missen wanneer men terug keert naar de miqat, dan betreed men ihram op de bereikte plek en is een bloedoffer vereist.[7] Allah weet het beter.

---

[1] Dhu-l-Hulayfah is dezelfde plaats welke vandaag de dag bekend staat als Abar (bi-r) ʿAli (bron van ʿAli). Men gelooft dat ʿAli daar gevochten heeft tegen een djin (geest), wat echter op een leugen berust. Het is tevens de verste miqat vanaf Mekka. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 8)

[2] Al-Juhfah is een dorp dat tussen Medina en Mekka ligt. Momenteel is het een ruïne en verlaten, waardoor de mensen voor al-Juhfah in ihram gaan in de plaats Raabigh. (Al-Albani, Manasik al-hadj wa al-ʿumra, no. 8)

[3] De dichtstbijzijnde plek bij Mekka waar intenties voor ʿumra gevormd mogen worden is Tanʿim. Aldus instrueerde de Profeet صلى لله عليه و سلم ʿAisha haar intentie bij Tanʿim te vormen. (Al-Mughni, deel 3, pag. 246)

[4] Ihram is de bevestiging van de intentie om de gewijde staat binnen te treden. Dit is de staat van tijdelijke wijding van iemand die hadj of ʿumra verricht. (Laoust, Precis, pag. 76)

[5] Malik heeft ook de zienswijze dat het wenselijk is om ihram binnen te treden bij de miqat, maar enkel verwerpelijk om dat te doen voor het bereiken van de miqat. Volgens abu Hanifah is het wenselijk ihram te betreden in eigen land. Beide bovenstaande zienswijze zijn toegeschreven aan al-Shafiʿi. (Al-Mughni, deel 3, pag. 250. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 112b (2770))

[6] Malik heeft deze zienswijze. Klaarblijkelijk heeft de Shafiʿi school geen vereiste voor het offeren wanneer de persoon terug keert naar de miqat. Abu Hanifah vereist ook geen bloedoffer wanneer terug wordt gekeerd naar de voorgeschreven miqat. (Al-Mughni, deel 3, pag. 252. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 114a (2770))

[7] Dit is volgens de opinie van de meerderheid van de geleerden. Volgens een minderheidsopinie is de verkrijging van ihram bij de miqat een basiselement (rukn) en is de hadj dus ongeldig wanneer ihram niet bij de miqat verkregen wordt. (Al-Mughni, deel 3, pag. 255)

De Hadj (bedevaart)

Hij zei: Het verrichten van de hadj en ʿumra[1] is verplicht voor een persoon die levensmiddelen heeft en vervoersmiddelen, terwijl hij zijn mentale vermogens volledig bezit en een volwassene is.

Het is acceptabel om hadj en ʿumra voor een ander persoon te verrichten die een ziekte heeft waarvan niet verwacht wordt te genezen of voor een oudere persoon die niet stabiel kan blijven op de rug van een kameel.[2] De hadj of ʿumra zijn in beide gevallen geldig, zelfs wanneer de persoon naderhand geneest.[3] De wet is als hetzelfde van toepassing op een vrouw vergezeld door een mahram zoals bij een man.

Wanneer uit nalatigheid en een persoon overlijd zonder de hadj of ʿumra verricht te hebben, dan wordt een deel van zijn bezit gebruikt om de hadj en ʿumra namens hem te verrichten.

Wanneer de hadj namens een andere persoon verricht wordt terwijl de eerste persoon het nooit voor zichzelf verricht heeft, dan worden de kosten van de hadj terug betaald aan de tweede persoon en wordt de hadj als geldig beschouwd voor de eerste persoon.[4] De hadj die door een onvolwassen persoon verricht is, wordt herhaald wanneer de persoon volwassen wordt; of wanneer het door een slaaf verricht is, dan wordt het herhaald wanneer de slaaf vrij wordt.

Wanneer de hadj in bijzijn van een kind verricht wordt, dan moet het kind weggehouden worden van wat de volwassene moet vermijden; en de rituelen die het kind niet zelf kan verrichten worden voor hem verricht.[5] Het rondgaan (om de Kaʿba) is alleen geldig voor degene die gedragen wordt en niet voor degene die de tweede persoon draagt.[6] Allah weet beter wat juist is.

---

[1] ʿUmra is een godsdienstig bezoek aan de heilige plaatsen in Mekka, met de verrichting van het ritueel al-Ihram, het zeven keer lopen rond de kaʿba en de rituele loop tussen al-Safa en al-Marwa. (Lane) Volgens ibn Qudamah heeft ibn Hanbal specifiek aangetoond dat het voor de mensen uit Mekka niet verplicht is om de ʿumra te doen. (Al-Mughni, deel 3, pag. 219)

[2] De ziekte die hier bedoelt wordt is zodanig dat het de persoon ervan weerhoud de reis af te leggen of de bedevaart af te maken of de ʿumra rituelen te verrichten. Een persoon met een lichamelijke handicap, maar die geen oudere is, mag een andere persoon kiezen om het voor hem te verrichten. De onbekwaamheid in het stabiel blijven zitten of het reizen op de rug van een kameel, waart de persoon vrij van het verrichten van de hadj of ʿumra, maar dergelijke onbekwaamheid beperkt zich niet alleen tot het zitten op de rug van een kameel, andere vormen van transport worden er ook toe gerekend. Abu Hanifah en al-Shafiʿi houden ook de bovengenoemde zienswijze aan. Volgens Malik is de verrichting van de bedevaart (hadj) niet verplicht voor een persoon, tenzij hij het zelf kan verrichten. (Al-Mughni, deel 3, pag. 222)

[3] Wanneer de hadj namens een ziek persoon verricht wordt, is het nog steeds geldig, zelfs na te zijn genezen en het is niet nodig om de hadj nogmaals te verrichten. Dit is volgens de Hanbali school. Al-Shafiʿi en de rationalisten hebben de zienswijze dat wanneer de persoon later geneest dat het noodzakelijk wordt om het nogmaals te verrichten. (Al-Mughni, deel 3, pag. 222-223)

[4] (D) Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Abu Hanifah en Malik hebben ook de zienswijze dat het acceptabel is voor een persoon die geen hadj voor zichzelf verricht heeft om het namens een ander persoon te verrichten. Abu Bakr heeft de zienswijze dat in zo’n geval de hadj ongeldig is en onacceptabel is voor zowel degene die het verricht als voor degene namens wie het verricht wordt. (Tabaqat, deel 2, pag. 89. Al-Mughni, deel 3, pag. 235-236. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 110b (2770))

[5] Malik en al-Shafiʿi hebben de zienswijze dat de verzorger (wali) van het kind ihram mag doen namens het kind. Volgens abu Hanifah heeft het geen effect, ongeacht of het door het kind gedaan wordt of namens hem. (Al-Mughni, deel 3, pag. 241. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 111a-111b (2770))

[6] Dit is volgens één van de twee zienswijzen van al-Shafiʿi. Zijn andere zienswijze stelt dat het alleen geldig is voor de persoon die een ander draagt. Volgens abu Hanifah is het voor hen beide geldig. Volgens abu Hafs al-ʿUkbari, een andere Hanbali geleerde, is het voor beide niet geldig. (Al-Mughni, deel 3, pag. 243-244. Abu Yaʿla, Sharh, pag. 113b (2770)).