Hij zei: Wanneer een huurcontract aangegaan wordt volgens <een vastgestelde termijn en> een vastgestelde loon, dan wordt de werkgever toegeschreven aan de diensten (van de ingehuurde persoon) en de lonen worden verschuldigd[1] aan de werknemer op het moment dat het contract (opgemaakt) wordt, tenzij er een tijdstip bepaald is voor de betaling. Wanneer het huurcontract tegen iedere maand ondertekent wordt voor iets dat vastgesteld is, dan heeft geen van de contracterende partijen het recht het te annuleren tot aan het einde van de maand.[2] Indien na het huren van onroerend goed voor een specifieke periode de huurder tot het besluit komt om zich terug te trekken voor het verlopen van de periode, dan is de (volledige) betaling van de huur bindend voor de huurder. De eigenaar van het onroerend goed heeft niet het recht om het van de hand te doen tot aan het verlopen van de leaseperiode. Indien verplaatst door de huisbaas voor het verlopen van de (lease) periode, dan hoeft de huurder geen huur te betalen voor de periode van het verblijf. Indien men overmand wordt door iets dat voorkomt dat de (volledige) voordeel van het contract waarvoor getekend is verkregen wordt, dan is de huurder verplicht om alleen te betalen voor de periode waarin voordeel genomen is. Wanneer een persoon ziek wordt na ingehuurd te zijn om een specifieke werk te verrichten, dan wordt een andere persoon ingehuurd in de plaats van de zieke, om het werk af te maken en de betaling voor het werk dat verricht is, wordt verschuldigd door de zieke persoon. Gedurende het overlijden van zowel de ingehuurde persoon als de werkgever, of één van hen, dan blijft het contract geldig.[3]
Wanneer onroerend goed gehuurd wordt, dan heeft de huurder het recht om een andere persoon te laten vestigen onder voorwaarde dat het de periode beslaat waarin de huurder aangeschreven staat om daar te leven.
Het is toegestaan om een arbeider in te huren en te voorzien in voedsel en kleding.[4] Hetzelfde is het geval met de voedster. Het is aanbevolen om op het moment van het spenen (van het kind) een slaaf of slavin aan de voedster toe te kennen – volgens wat in de hadith[5] is verhaald – met als voorwaarde dat de persoon die verpleegd wordt financieel capabel is.
Een persoon die een dier huurt (om te rijden) naar een bepaalde plaats en vervolgens voorbij de plaats gaat, die moet de gespecificeerde loon betalen en een gelijke loon voor de toegevoegde reisafstand en men moet ook de waarde (van de gehuurde dier) betalen wanneer die schade ondervind.[6] Hetzelfde is het geval met een persoon die het huurt om een bepaalde bagage te dragen en vervolgens in plaats daarvan meer draagt (dan wat overeengekomen is). Het is niet toegestaan om het dier te huren voor een periode van de militaire expeditie van een persoon. Echter indien iets specifiek voor iedere dag wordt vastgelegd, dan is het acceptabel.[7] Het is niet toegestaan om een kameel te huren voor een reis naar Mekka wanneer de kamelendrijver niet de passagiers gezien heeft en geen idee heeft van het nodige soort door de kameel gedragen stalstro, de voetsteunen en wikkels [en alles dat noodzakelijk is].[8] Het is acceptabel indien twee passagiers gezien of beschreven worden terwijl (de maten van) de rest genoemd worden (volgens hun gewichten) in vastgestelde ritls.
De handwerksman moet voor iedere schade dat toegebracht is aan het product in de hand betalen, maar niet wanneer het opgemaakt wordt in een veilige plaats;[9] en in welk geval er geen betaling uit staat bij de handwerksman voor zijn arbeid. De aderlater wordt niet aan aansprakelijkheid onderworpen, noch de besnijder, noch een persoon die medicijnen voorschrijft, onder voorwaarde dat ze bekend staan als professioneel bekwaam en nooit beschuldigt zijn voor een delict. De schaapherder is niet aansprakelijk (voor schade) indien geen schending begaan wordt.
[1] Dit is ook de zienswijze van al-Shafi
ʿi. Abu
Hanifah en Malik hebben de zienswijze dat de lonen niet direct verschuldigd zijn na het aangaan van het contract, tenzij een vooruitbetaling is overeengekomen. (Al-Mughni, deel 5, pag. 329)
[2] (D) Dit is gebaseerd op een overlevering van ibn Hanbal en het is ook de zienswijze van abu Hanifah en Malik. Aldus is volgens deze zienswijze dit contract geldig. Volgens een andere overlevering, wat de zienswijze is van abu Bakr en al-Shafiʿi, is dit contract ongeldig. (Tabaqat, deel 2, pag. 97. Al-Mughni, deel 5, pag. 331-332)
[3] Dit is ook de zienswijze van Malik en al-Shafiʿi. Volgens de rationalisten is het contract ongeldig bij het overlijden van één van hen. (Al-Mughni, deel 5, pag. 347)
[4] Er zijn drie overleveringen van ibn Hanbal over deze zaak: 1.) Het is toegestaan en dit is volgens de school van Malik. 2.) Het is alleen toegestaan met de voedster. 3.) Het is niet toegestaan. Dit is de zienswijze van al-Shafiʿi, abu Yusuf en al-Shaybani. (Al-Mughni, deel 5, pag. 364)
[5] (Al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 6, pag. 77. Al-Mughni, deel 5, pag. 370) Dit is de hadith van ibn Hajjaj al-Aslami, die verhaald van zijn vader dat hij zei: “Ik zei; O Boodschapper van Allah: Wat bevrijd mij van het recht van de voedster? En hij antwoordde: De betaling van een slaaf of slavin. (Abu Dawud, Kitab Nikah, bab no. 11. Al-Tirmidhi, Kitab Radaʿ, bab no. 6. Ibn Hanbal, deel 3, pag. 450)
[6] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. Abu Hanifah heeft de zienswijze dat de betaling voor de toegevoegde reisafstand niet vereist is. Volgens wat overgeleverd is van Malik; indien een lange afstand afgereisd wordt, dan heeft de persoon een keuze om of de gebruikelijke loon te betalen dat vereist is voor het huren van zo’n dier of een loon te betalen voor iedere dag dat er overschreden wordt. (Al-Mughni, deel 5, pag. 371)
[7] Dit is specifiek gebaseerd op een overlevering van ibn Hanbal. Volgens al-Shafiʿi is het ongeldig. (Al-Mughni, deel 5, pag. 3)
[8] Dit is ook de zienswijze van al-Shafiʿi. (Al-Mughni, deel 5, pag. 379)
[9] Er zijn twee overleveringen van ibn Hanbal over deze zaak. 1.) Er is geen betaling vereist voor de veroorzaakte schade zonder overtreding. Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah en al-Shafiʿi. 2.) Betaling is vereist voor vernietiging indien iets gedaan had kunnen worden om het te voorkomen maar anders niet zoals door verdrinking. Volgens Malik en ibn abi Layla is betaling sowieso vereist. (Al-Mughni, deel 5, pag. 395)
