Hij zei: Wanneer na de erkenning van iets een afzondering gemaakt wordt van wat van zijn soort verschilt, dan is de afzondering ongeldig, tenzij hetgeen dat afgezonderd wordt goud uit zilver is of zilver uit goud.[1] Wanneer er op iets aanspraak wordt gemaakt tegen een persoon en de persoon zegt: ‘Ik was hem schuldig maar ik heb hem de schuld afbetaalt’, dan is dat geen erkenning.[2] Wanneer na het erkennen van tien dirhams een persoon lang genoeg stil blijft voor een nog te maken statement en dan zegt:
‘(Ik bedoel) onechte’ of ‘kleinere (dirhams)’[3] of ‘na een maand’, zo’n erkenning is goed voor tien, wafi[4] en directe dirhams. Wanneer na het erkennen van iets er veel van afgezonderd wordt – zoals meer dan de helft – dan wordt het geheel aan de persoon opgelegd en is de afzondering ongeldig.[5] Wanneer een persoon zegt: ‘Hij heeft tien dirhams bij mij,’ en vervolgens zegt: ‘in bewaring’, dan wordt het woord van de persoon geaccepteerd. Wanneer de persoon zegt: ‘Ik ben hem duizend dirhams schuldig’, en vervolgens zegt: ‘in bewaring’, dan wordt het woord van de persoon niet geaccepteerd. Wanneer het volgende gezegd wordt: ‘Hij heeft een onderpand bij mij’, en de eigenaar ervan zegt: ‘in bewaring’, dan wordt het woord van de eigenaar geaccepteerd.[6]
Wanneer een persoon overlijd en twee kinderen achter laat en één van hen nog een andere broer of zus erkent, dan moet de erkenner het overschot in de hand van de persoon die erkent is schenken.[7] Evenzo wanneer een schuld van de vader van een persoon erkend wordt, dan moet de erkenner (slechts) de schuld verrekenen naar gelang het aandeel dat geërfd is (van de vader). De tegenstander van iedere persoon die ik genoemd heb waarvan zijn woord geaccepteerd wordt (bij een geschil) is vereist een eed af te leggen.
De erkenning van schuld aan het sterfbed van een persoon is even geldig als in de gezonde staat van de persoon, met als gegeven dat het niet ten bate van de erfgenaam gedaan wordt. Indien het erkent wordt ten bate van de erfgenaam, dan hoeven de rest van de erfgenamen het niet te accepteren tenzij er bewijs geleverd wordt.[8] Alles dat geleend wordt is een borgstelling (tegen schade of verlies) zelfs wanneer de lener niet overschrijdend bevonden wordt. Allah weet het beter.
[1] (D) Abu Bakr heeft de zienswijze dat het niet toegestaan is om zilver af te zonderen van goud of goud van zilver. (Tabaqat, deel 2, pag. 95) Volgens Malik en al-Shafiʿi is het geldig om een absolute afzondering te maken van iets anders dan wat erkend wordt. Volgens abu Hanifah is het toegestaan indien hetgeen dat wordt afgezonderd meetbaar is of gewogen kan worden, maar om bijvoorbeeld een slaaf of een stuk stof af te zonderen van wat gemeten en gewogen kan worden is niet toegestaan. (Al-Mughni, deel 5, pag. 112-113)
[2] Dit is volgens één van de twee overleveringen die door ibn Qudamah genoemd worden over deze zaak. Volgens de andere overlevering, wat ook de zienswijze is van abu Hanifah, is het een erkenning behalve dat de persoon bewijs moet leveren van de betaling. (Al-Mughni, deel 5, pag. 118)
[3] Dit zijn lichtgewicht of verkleinde dirhams (al-darahim al-Naqisah) zoals het geval is met Tabari dirhams waarvan iedere dirham vier danaqs weegt. (Al-Mughni, deel 5, pag. 122)
[4] Dit zijn zwaar wegende of vol wegende dirhams (al-darahim al-Wafiyah) waarvan elk acht danaqs weegt en ʿAbdiyyah of Baghliyyah genoemd wordt.
[5] (D) Klaarblijkelijk staat al-Khiraqi de afzondering van een helft toe maar niet meer dan een helft. Abu Bakr heeft de zienswijze dat de afzondering van een helft onacceptabel is.
[6] Merk op dat in het eerste voorbeeld de zin: “in bewaring” een gepaste uitleg is dat consistent is met wat er erkent wordt, omdat de uitlating: “Hij heeft tien dirhams bij mij” duidt op erkenning van de in bewaring stelling, aldus wordt het woord van de persoon geaccepteerd. Maar in het tweede voorbeeld is de zin “in bewaring’ niet consistent met wat er hier erkent wordt; de erkenning van een schuld. Aldus wordt hier het woord van de persoon niet geaccepteerd. In het derde voorbeeld is de zin “in bewaring” weer consistent met wat er erkent wordt en omdat de erkenning in het voordeel is van de eigenaar van het onderpand, wordt zijn woord geaccepteerd. (al-Mughni wa al-Sharh al-Kabir, deel 5, pag. 308-309, 320)
[7] Dit is de zienswijze van de meeste geleerden. Volgens al-Shafiʿi deelt de erkenner niets met de persoon die erkent is. (Al-Mughni ,deel 5, pag. 145) Dit is ook de zienswijze van abu Hanifah en zijn volgelingen. Al-Shafiʿi heeft twee tegengestelde zienswijzen; of het kan geaccepteerd worden of niet. Volgens Malik is de erkenning acceptabel indien de erkenner niet onbetrouwbaar is en onacceptabel indien onbetrouwbaar. (Al-Mughni, deel 5, pag. 158)
[8] Al-Shafiʿi heeft deze zienswijze. Volgens abu Hanifah en Malik wordt het als een in bewaring stelling beschouwd waarvoor geen aansprakelijkheid is tenzij er een overschrijding gepleegd is. (Al-Mughni, deel 5, pag. 164)
Tags: afbetalen, erkennen, erkenning, fiqh, schuld, schulden
